Hun uiterlijk was niet het probleem. Ze knipten netjes hun nagels, droegen schone kleren, en hadden beiden een mooie neus. Nee, hun achternamen vormden het probleem: Marc Cellofaan en Brigitte van ’t Zelfde. Altijd weer die flauwe grapjes als zij een drankje bestelde: ‘Doe ons ook maar drie van ’t […]

Een achteruitkijkspiegel gebruik je om te zien wat er komen gaat. Maar is er geen sprake van een afremmende vooruitgang? Voordat je het ziet is alles ingehaald. Schillen en klieken werden van de rest gescheiden en waren voor de schillenboer. De zinken vuilnisbak werd twee keer in de week op […]

Soms kwamen we elkaar tegen. In de kerk, verbouwd tot supermarkt. Nou ja, verbouwd… onze winkelkarretjes hotsten en botsten over de grafstenen. Alles dat in die wagentjes lag, was anders. Zij kochten wit fabrieksbrood, ik volkoren versgebakken brood; zij houdbare melk, ik biologische; zij jonge kaas met cellofaan eromheen, ik […]

Ja, zo hoort het te zijn! De runderlever is heel dun van het sappige middenstuk gesneden. Ondanks dat zout niet zo best is, moet het absoluut hartig zijn. De spekjes kleven vanzelfsprekend aan de cellofaantjes. Gewoon met je vingers ervan afschrapen. Je wilt het zien noch horen. Een broodje halfom […]

De twee dames keken indringend naar hun telefoons. ‘Ik wil graag deze bos hier,’ zei ik haast verontschuldigend. Ik pakte de bloemen voorzichtig uit de emmer. ‘Is het een cadeautje?’ vroeg ze al plukkend aan het cellofaan. ‘Ja,’ antwoordde ik, benieuwd wat ze nog zou veranderen. Een roze papiertje om […]

“Hi, Bernd is thuis” Mijn moeder aan de lijn. Even die stilte, hangend tussen speaker en microfoon waarin mij opvalt hoezeer een stem elke positieve toonzetting kan missen. “Dus als je hem nog wilt zien…” Vervolgt ze aarzelend… Bij een voordeur zoek ik woorden maar hij negeert me, strompelt tussen […]

Het is doorzichtig, maar zeker niet transparant. Een puntje van het cellofaan zit al een tijd los. Er is lucht bij gekomen: de inhoud is bedorven. Maar er wordt toch niet aan getornd. Niemand van zijn club durft het aan. Ze durven zelfs niet een verklede sprekende pop, zittend in […]

Tijdens de cellofaandagen verzamelt heel Amsterdam zich weer aan het IJ om te genieten van subtiele klanken. Yo Yo Ma vertoont zijn magistrale improvisatietalent. Minimale muziek dwarrelt door de cultuurtempel, ijl en transparant. Je krijgt wat je ziet. De verpakking is alleen maar ballast, het gaat om muzikale naaktheid in […]

Ze ziet eruit alsof je de verpakking nog moet verwijderen. Geen karton, maar een heel dun velletje cellofaan, zoals van een nieuwe laptop. Alles is strakgetrokken. Oneffenheden opgevuld. Overschotten weggesneden; waar je ook maar aan kunt denken… Haar gezwollen lippen laat ik met rust. Er gaat een rietje tussen, want […]

Na het plotselinge overlijden van mijn moeder, en kort daarop mijn vader, voelde ik me een tijd sterker dan ooit. Ik regelde van alles, en beleefde die tijd heel bewust, dankbaar voor de mensen die met me meeleefden. Verrassend vond ik vooral dat ik doorging met leven, iets wat ik […]

Butterfly op Twitter, dikke Marie-Rose in real-time, won de wedstrijd hamburger-eten met voorsprong. Patrick Pussy, Patrick Pureepatat in het echt, veroverde een eerste plaats in de wedstrijd sla-eten. Paul Hamburger heeft zichzelf tot kampioen van de afwas benoemd. Zijn echte naam is ook Paul, maar zijn familienaam is Hamster en […]

Het leek zo’n reuze handig ding: een houder voor twee soorten folie en een keukenrol. Het roestvrijstalen huis paste ook nog eens in onze designkeuken. Maar waar moesten we hem ophangen? Er was maar een plekje vrij en dat was aan de linkerwand boven het aanrecht. In mijn drift trok […]

Op sommige mensen lijkt geen sleet te zitten. Hebben nauwelijks iets te lijden. De tijd doet niets met hen. Laat staan de zon, de regen of de wind. Strak gezicht. Gebruind. Alsof het voor de eeuwigheid verpakt is in cellofaan. Bij de betere slager zou zo’n gezichtje shinen. Vooral de […]

Om plakjes beleg van elkaar te scheiden, is tussen elke twee een cellofaantje gelegd dat weer in mijn vuilnisbak verdwijnt, in de zak die bij het restafval terechtkomt. Maar wordt dit materiaal dat zijn werk heeft gedaan zelf wel weer gescheiden? Vier appels in een plastic bakje met daaroverheen gespannen […]

‘Die kleine floppy’s zijn van je vaders camera, Vreeswijk.’ ‘Ach, weet je nog wel, in Scheveningen, nicht Alida…’ ‘Met dit kabeltje sluit je hem aan op je tv.’ ‘Gatsie, naar dode mensen kijken, Alida…’ ‘Daar leefden ze toch nog. Kijk, daar heb je mijn moeder. Haha, jouw zwembroek zakt af.’ […]