Nu ze elke dag op televisie voorbij komen is er volop gelegenheid eens beter naar ze te kijken. De Midden-Oosten correspondenten, zo zijn daar Daisy Mohr en natuurlijk Nasrah Habiballah. Daisy is door de wol geverfd en spreekt Arabisch. Behalve dat valt mij in elk geval op dat haar voorhoofd […]

Ik steek de brug over de Maas over maar laat het Nederlands kampioenschap heggenvlechten voor wat het is en fiets de Maasheggen voorbij richting bioscoop. Ik ben hierdoor een uur te vroeg dus heb ik tijd voor koffie op een nabij gelegen terras. Na de film, met een glansrol voor […]

Kleine Andrew speelt weer mummie. Hij mag zijn moeder in- en uitpakken met toiletpapier. Daarin is hij kampioen. Vrouwen inpakken is het liefste dat hij doet. Meestal is een rol voldoende. Zijn moeder is dun en klein en moedigt hem altijd aan. ‘Pak me in!’, roept ze dan keihard door […]

Nu het weer weer prachtig is maak ik graag gebruik van mijn stalen ros. Een tochtje van meer dan een uur heen en weer terug, daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik trap geruisloos en ben alert op elk geluid dat niet in de omgeving thuishoort. Het koord […]

Beeldige toestand. Wat moeten we daarvan maken? Geen idee. Ik besluit dan ook maar beeldig door te ratelen naar mogelijk 120 woorden. Onder het schrijven tel ik mee. Je struikelt zo snel bij hertellen over woorden als de, het en een. Heb ik die al gehad? Even terugtellen dan maar. […]

Menigeen kan het zich nog wel herinneren; het kwartje van Kok. De tijdelijke maatregel dat een blijvertje bleek te zijn. Een blijvende nachtmerrie. Vandaag de dag is er het kwartje van Trump. Er is al meer dan 25 ct bijgekomen deze week voor een liter brandstof aan de pomp. Die […]

Vol verwachting klopt mijn hart. En dat op 4 maart 2026. Hoe gaat de technische modernisering van 120w eruit zien? Gaan we anders inloggen, anders zoeken, anders schrijven? Komt er meer wit tussen de regels, meer kleur in de woorden, meer spel en swung in spelling, grammatica? Gaat de inhoud […]

Tijdens mijn wandeling zie ik hem lopen. Hij beweegt traag, en praat hardop. Hij is dement, en spreekt tegen zichzelf, constateer ik. Maar daarna bedenk ik dat hij juist wel eens erg modern kan zijn, en via een oortje aan het bellen is met iemand. Het blijft raar als mensen […]

Klokslag 08:00 uur verdwijnt een eerste tak in de hakselaar. De herrie wordt veroorzaakt aan de overzijde van de straat. Het uitzicht vanuit mijn slaapkamerraam bestond altijd uit enkele omliggende huizen en een markante blikvanger; de majestueuze rode beuk van tientallen jaren oud. Vandaag zijn er vier mannen in de […]

Ik zie ze als ik aan mijn bureau zit, twee op een foto en eentje geplakt op het pennenpotje. In het keukenkastje staat een mok met hun foto’s erop. Het leukste cadeau dit jaar is het boek dat alleen maar over hen gaat. Geen wandeling waarin ik niet stiekem spiek […]

Ook ik ontkom er niet aan; boodschappen doen! Ik verwacht een logé en dus haal ik het een en ander in huis waarvan ik weet dat het in goede aarde zal vallen. Via een gangpad wil ik snel naar de kassa als er een dweilrobot op me afkomt! Tot overmaat […]

‘Denk je dat het blijft bestaan?’ vroeg de eerste. ‘De site?’ ‘Ja. Honderdtwintig woorden. Zo klein.’ ‘Juist daarom,’ zei de ander. ‘Het ademt.’ ‘Maar alles verhuist. Nieuwsbrieven, feeds.’ ‘Tekst zoekt altijd een kamer.’ ‘En lezers?’ ‘Die komen stil binnen.’ ‘Ik zie minder namen.’ ‘Maar scherpere zinnen.’ ‘Levendigheid meet je niet […]

De cello staat in de hoek van de kamer, iets naar voren gekanteld, alsof hij luistert. Stof ligt als een dunne sluier over het hout. In de ronding van zijn buik huist stilte, zwaar en donker als oud bloed. Boven klinkt niets meer. Geen schuivende stoel, geen aarzelende toonladder. Alleen […]

Ik heb er gemengde gevoelens bij: sneeuw. Natuurlijk is het mooi als er zo’n wit kleed over alles heen ligt. Het werkwoord ‘knerpen’ bestaat alleen in deze tijd. Maar het betekent ook: kou, uitvallende treinen, spiegelgladde wegen. Ik glibber weg tijdens mijn dagelijkse wandelingen. En later ligt er nog dagen […]

De dag was al koud geweest, zo’n schrale kou die zich niet aankondigt maar gewoon blijft hangen. Tegen de avond begon het te sneeuwen. Eerst licht, bijna verlegen. Toen voller en meer beslist. Alsof de winter zich vergist had in de datum en zonder excuus terugkwam. Ik had de zon […]