Lief Hart, Ik voel me als het riet dat mee buigt in de ruis en ik zie dat u verdriet heeft want u ziet de bever bezig om zijn hartje goed eten te geven. Bever ‘s knagende vragen die bouwen aan een waardige dam op een aarde van vertrouwen de […]
We kunnen niet met, maar toch vooral niet zonder.
Lief Hart, Ik voel me als het riet dat mee buigt in de ruis en ik zie dat u verdriet heeft want u ziet de bever bezig om zijn hartje goed eten te geven. Bever ‘s knagende vragen die bouwen aan een waardige dam op een aarde van vertrouwen de […]
Ik stop hem heel voorzichtig in de grond. Nu is het slechts een kwestie van voeden en water geven. Daglicht, dat moet ie ook veel hebben. Zon, heel veel zon. Iedere dag hoop ik dat er al iets boven de grond uitsteekt. Het wachten duurt lang. Er is zelfs nog […]
‘In de vroege jeugd is reeds de kiem gelegd voor het verschrikkelijke drama dat zich nu voltrokken heeft.’ Marja zakt weer weg in een bodemloze nachtmerrie. De krant glijdt van het bed naar de vloer. Er was iets met haar kind. Al vlak na zijn geboorte, maar niemand geloofde haar. […]
Vandaag is mijn mam’s sterfdag. Alweer negentien jaar geleden. Het gemis is nog immer; hoewel het steeds anders wordt. Kan ik simpelweg niet in honderdtwintig woorden vatten. De stelling die mijn moeder vaak verkondigde was: wees vertrouwd, maar vertrouw niemand. Zij vond mij te goed van vertrouwen. Zij had de […]
De ziekte verkankert je cellen De paria vreet aan je, verankerd in je lichaam Aangetast, begint het aftellen Er valt weinig te genieten Je laat ’t leven schieten Het is wachten op de dood Zoals een teerling geworpen in je schoot Als een ongewenste vreemdeling Zoekt de dood toenadering Een […]
‘Sla dan onderhands op. Weer in het net!’ – ze kijkt hem vernietigend aan. Hij kijkt naar de nu toch wel dubbele vetrol onder haar poloshirtje. ‘Make-up? Waarom zou ik nog make-up gebruiken?’ zei ze onlangs. Hij begint er maar niet meer over. Het liefst zat ie nu thuis. Die […]
Dunne kleren fladderden om haar magere lijf. Haar botten waren zichtbaar onder een bijna doorzichtig laagje blauw-grauwe huid. De oude geesten was ze vergeten en de nieuwe zag ze niet. Ze stapte zonder ophouden en ze zag alleen maar zijn gezicht. De Dood had haar geluk vermoord. Sindsdien was ze […]
Toen we verkering kregen, waren we allebei net gestart met studeren. Het was de tijd van de simpele sweater en spijkerbroek. Volgens mijn vader droegen we allemaal hetzelfde, een uniform. Ik zag dat totaal anders, natuurlijk. We bewogen ons in onze studentenwereldjes, die nogal verschilden. Ging het bij hem om […]
Marco? Een antwoord kwam er niet. Terwijl dit toch de afspraak was. Moest ik wachten? Moet ik opnieuw roepen? Elke dag ging ik weer langs. Dat was de afspraak. Niet binnenkomen, niet aanbellen, niet bellen. Elke dag om tien uur. Het gebeurde weleens dat er geen antwoord kwam, maar vijf […]
Hij was de eerste op school die er één had. Een lichtblauwe Lacoste polo. Marc Verhage, de jongste zoon van de bankiersfamilie die al generatieslang de grote villa aan de rand van het bos bewoonde. Ze was op hockey en tennis gegaan om hem zo veel mogelijk tegen te komen. […]
“Aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik ben er klaar mee.” “Maar vader, dit is een nieuwe kans. De dokter heeft je uitgekozen voor een experimentele behandeling.” “Ik wil niet meer. De kans is maar klein dat deze medicijnen aanslaan.” “Je geeft de strijd toch niet op, hè. We kunnen […]
Ze tikt met de punt van haar schoen tegen zijn scheenbeen. ‘O, neem me niet kwalijk.’ ‘Geeft niet, hoor.’ ‘Hè, zit die laptop weer vast.’ Ze kijkt hem vragend aan. ‘Kijk, als je hierop drukt…’ ‘Ah, je bent een engel. Dank je.’ Ze glimlacht tijdens het gesprek. Geen trouwring, maar […]
Tenger als een pop naakte ze zich languit op het zijden bloembed, uitgekleed en gestreeld door zijn spiegelende ogen. Ogen liegen niet, die etalages van de ziel. Ze zag hem begeren. Ze voelde zich al gestreeld. Haar imago schudde ze ver voor zich uit. Met een dwingende knijptang van zachte […]
‘Zij die gaan sterven, groeten U!’ ‘Kom pap, voor u op oorlogspad gaat, moet u wel eten.’ Ze pakte hem zachtjes bij de arm. Vroeger zwaar gespierd, maar nu ingevallen net als zijn gezicht. Gereduceerd tot broze botten bekleed met bleek, gerimpeld vel. ‘Veni, vidi, vici.’ ‘Gaat u mee naar […]
Gelijk een schare strijders stonden de echt fans geschaard in rijen. Overal de fakkels de posters de quotes van hem gonsden door de kamers overal in Nederland. Elk voordeel heb zijn nadeel ging niet meer op want wat is het voordeel van een Cruyff-loos bestaan? De pingels, de voorzetjes, de […]
Recente reacties