Ik zit strak vastgebonden aan een stoel. Drie mannen en een vrouw lossen elkaar elk half uur af. Inmiddels hebben ze met een stalen pijp praktisch al mijn ribben gebroken, maar ik weiger mijn handtekening te zetten.
Hoeveel pijn kan een mens verdragen? Ik probeer te overleven, door te denken aan de enorme, bladerrijke en wijze vijgenboom die vroeger voor het huis van mijn grootouders groeide. Maar mijn gedachten klotsen in mijn schedel als de vloedgolven aan de Roze Granietkust van Bretagne.
Deze lieden met het gevoelsleven van doorgewinterde pornoacteurs zullen pas stoppen als mijn handtekening zwart op wit staat. Maar tussen acute pijnscheuten door meen ik reeds de nevelige overkant van de Styx te onderscheiden. De verlossing is nabij.

Volhouden!
Altijd weer goed lezen, die stukken van jou. Er zit vaak meer in dan op het eerste gezicht lijkt. Persoonlijk luister ik liever naar Styx in plaats van ernaar te (moeten) kijken, zover is het nog niet, gelukkig.
Brrr…. Griezelig goed.
@Mien. De aanhouder wint! O.a. Servilius 90: wie nyet op en houdt, verwint ten lesten.
@Luc. De popgroep Styx herinner ik me vaag: Synthpop en New Wave. Mijn muziekvoorkeur is na mijn 30e echter drastisch veranderd.
@Levja. ‘Griezelig goed’ vind ik een mooie alliteratie, dus poëtisch verwoord.
https://www.youtube.com/watch?v=yaVyQS1T7TY&list=RDyaVyQS1T7TY&start_radio=1