Vandaag is mijn mam’s sterfdag. Alweer negentien jaar geleden. Het gemis is nog immer; hoewel het steeds anders wordt. Kan ik simpelweg niet in honderdtwintig woorden vatten.
De stelling die mijn moeder vaak verkondigde was: wees vertrouwd, maar vertrouw niemand.
Zij vond mij te goed van vertrouwen. Zij had de Tweede Wereldoorlog in levenden lijve ervaren. Ik gelukkig niet. Wel de stilzwijgende gevolgen. Wil(de) ik die wel begrijpen of voer(de) ik liever struisvogelpolitiek?
De maanden voor haar heengaan, vertoefde ik in Israël. Mijn telefoongesprekken toen met haar vergeet ik nooit meer. De mooiste woorden ooit gehoord. Dat ik zo gelukkig was en gelijktijdig ongelukkig.
Zij begreep mij zonder duiding, begrijp ik nu. Dat de grootste vorm van liefde loslaten is.
@Levja, toch weet je in 120 woorden veel duidelijk te maken.
@Levja. Wat mooi, ik denk gelijk weer aan mijn eigen moeder. Ook m.b.t. de oorlog.
Dag Levja, je stukje raakt me en ik denk ook aan mijn moeder die in 2009 overleed.
In elke fase is het gemis weer anders …
Dank jullie @Ewald, @Han en @Nel.
En ja, ook het gemis evolueert @Nel. Of dit het juiste woord is, weet ik nu even niet. Passend is, dat vandaag hagel zich afwisselt met zonneschijn. Doet mij erg aan die dag denken. Out of the blue.
Levja, soms denk je met een glimlach aan iemand terug, een andere keer weer met een traan. Dat zal ook van je gemoedsrust van het moment afhangen. Mijn eigen ervaring is dat je na verloop van tijd minder emotioneel en meer beschouwend aan iemand terugdenkt.