Ze tikt met de punt van haar schoen tegen zijn scheenbeen. ‘O, neem me niet kwalijk.’
‘Geeft niet, hoor.’
‘Hè, zit die laptop weer vast.’ Ze kijkt hem vragend aan.
‘Kijk, als je hierop drukt…’
‘Ah, je bent een engel. Dank je.’
Ze glimlacht tijdens het gesprek. Geen trouwring, maar dat zegt niets natuurlijk.
Nog drie stations – zal ik haar mee uit vragen? nee, zal ze wel niet willen, ze vindt me toch niet leuk. Nog twee stations – al dat gedoe, wordt toch weer ruzie.
Nog één station – ze is te mooi, ik ben te oud of zij is te jong, nu vragen? nee toch maar niet, of wel?
Ze knipoogt.
‘Sufferd,’ zegt hij tegen zijn spiegelbeeld in de treindeur.


Han, het ijzer smeden als het heet is! Dan zou je ondertussen moeten weten ☺
Ewald, de hp is ‘hij, niet ‘ik’.’ Haha!
Haha. Had niet gezien dat er ‘fictie’ boven stond. Je schrijft best wel vaak autobiografisch, vandaar!
Ewald, ik haal graag fictie en autobiografie door elkaar…
Dat gaat vaak vanzelf, Han. Onvermijdelijk.
Ewald, maar… een leuke ontmoeting in de trein… ik houd me aanbevolen!
Hebben de NS en ProRail al veel overlast door en van herfstbladeren, moeten ze ook nog opboksen tegen groene blaadjes. Kan dit een ontbering worden genoemd? @Han.
@Levja. Dat kan zeker zo worden genoemd! Wat dacht je van al die beren…?
@Han: Zien mensen sowieso niet altijd apen en leeuwen op de weg? Misschien wel een menselijke eigenschap?
@Levja. Ja, dat denk ik wel. Maar de een is wat terughoudender dan de andere, denk ik.
Ieder mens is uniek @Han.
@Levja, gelukkig wel!
Niet te veel denken Han, gewoon doen!
@Katie. Bedankt voor de tip, maar mijn stukje is niet autobiografisch, hoor!
Het was bedoeld voor je HP, sorry.
Geweldig, die reacties. Leuk stukje Han, autobiografisch of niet ;-p
En ik bedoelde natuurlijk apen en beren op de weg zien. Waar die leeuwen nu ineens vandaan zijn gekomen. Mij een raadsel … 😉
@Levja. Ach, het zijn mooie dieren!