Lief Hart,
Ik voel me als het riet dat
mee buigt in de ruis en ik zie dat
u verdriet heeft want u ziet de bever
bezig om zijn hartje goed eten te geven.
Bever ‘s knagende vragen die bouwen
aan een waardige dam op een aarde van vertrouwen
de burcht in het water gemaakt door zijn klauwen
hij slaat met zijn staart als een ander loopt te mouwen.
Lief Hart,
Ik beef als een rietje dat
bij een zachte bries weer hetzelfde liedje had
u ziet me liever als de bever met zijn leven
maar ik knak bij het idee, ik ben kwetsbaar gebleven.
“Gewoon de oever loslaten!”
Hoe doe je dat als rietje als de bevers zo praten?
Dit vloeiertje schreef ik voor een poëtische natuurwandeling in het Ossemeer.
Je zit helemaal in de poëzie de laatste tijd, broeder Vork 😉
Kan niet anders dan mijn <3 achterlaten, beste V
Broeder en Zuster,
Ik zou het liefste elke dag er eentje willen schrijven
daar maak ik dan een plaatje bij zodat het bij kan blijven
helaas kan ik van deze versjes niet mijn eten halen
dus leef ik als een loonslaaf om mijn woning te betalen.