Hoe ik in haar rugzak ben terechtgekomen, kan ik jullie niet vertellen.
Soms deins ik mee, dan weet ik dat ze wandelt. Van de omgeving krijg ik niets mee. De ene keer lig ik op het bagagerek, de andere keer tussen haar voeten. Ik voel dan haar schoen tegen me aan. Niet dat ze me schopt, dat gaat per ongeluk.
Ook bij overnachtingen blijf ik waar ik ben. Echt vrij voel ik me niet. Ik denk vaak terug aan de kaartenstandaard, met soortgenoten wachtend op een nieuw adres. Sommige hebben een envelop. Ik niet. Ik ben een ansichtkaart.
En dan ineens hoor ik haar zeggen: ‘Oh, vergeten te posten. Morgen maar hier in de brievenbus doen.’
Ik reis wat af!
« Cockpit
« Cockpit
Fictie
Adres onbekend
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Levja of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Cockpit
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik ben niet gek, ik ben een ansichtkaart 😉
Even een zomerzotheid. En natuurlijk een lied.
https://www.youtube.com/watch?v=upO7h5FsIYI&list=RDupO7h5FsIYI&start_radio=1
Levja. Ik krijg haast medelijden met die kaart. En zeker heimwee naar de jaren 60. Zie ik Robbie van Leeuwen… ‘But these words are only wasted words…’ Rudy Bennett zie ik nog weleens optreden.
Han, het leven van kaarten gaat ook niet over rozen.
En zeker nu maken ze een crisis door. Wie weet raken ze in vergetelheid.
Ik heb Shocking Blue een aantal keer gezien in het Paard in Den Haag. Gek genoeg was ik toen nog niet zo bezig met de namen van bandleden. Ik kwam om te dansen en te sjansen ha ha haa .. Later kwam de verdieping.
Levja, prachtig toch, die tijd?