Thuis heb ik geen ansichtkaart waarop een kar met paard en slagerij J. van der Ven
Wel foto’s van jongens met lang haar van wie ik er eentje ben
Een reclamebord van een slagerij aan de zijkant van het veld
Bio was zo logisch dat het niet werd vermeld
Geen juffrouw op een fiets
Maar Ome Piet op zijn driewielfiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets, maar hier heb ik mijn jeugdjaren geteld
Het gravelveld aan een drukke laan met station is weg
Bebouwd voor vreemden en nieuwelingen
Het is de moderne tijd, net wat u zegt
Mijn vader, uit ‘19
Wat ben ik blij dat hij dit niet meer hoeft te zien
Ze weten niets van zijn en mijn jeugdherinneringen
Vrij naar ‘Het Dorp’ – Wim Sonneveld, Friso Wiegersma
Weemoed is het woord dat bij mij opkomt. Herinneringen om te koesteren
Alice. Dank je wel. Dit is een korte versie van wat ik zeven jaar geleden heb geschreven ter ere van het honderdjarig bestaan van mijn voetbalvereniging. Freek de Jonge, lid van die vereniging, heeft het gezongen.
Hee wat bijzonder! Kan ik die versie ook ergens lezen?
Grandioos Han. Ook wat ik lees in de reacties.
Koester dit en ik weet dat je dit doet.
Alice. Dank je wel. Het origineel staat in een groot bestand dat ik hier helaas niet kan plaatsen.
Levja. Dank je, ik koester het zeker. Ook het gesprek na afloop…
Freek de Jonge – al jaren lid – leest mijn op Het Dorp van Wim Sonneveld geïnspireerde stukje voor. Mijn tot lied verbouwde, ietwat veranderde tekst zingt hij vervolgens. Na afloop schudt hij mij de hand.
‘Mooie coproductie, meneer De Jonge.’
‘Niet dan,’ zegt hij lachend.
‘Over Youp zei u ooit: “Youp heeft heel wat in mijn mars.”’
‘Dat klopt.’
‘Nu zeg ik maar: “U heeft heel wat in mijn mars.”’
‘Haha!’
Ja, moet fantastisch zijn geweest en nu een fantastische herinnering.
Ik hoor het Freek zeggen.