Ik zocht je, overal. Je moest jong zijn, zodat ik je naar mijn hand kon zetten. Ook speels, lief, trouw en aanhankelijk stonden op mijn verlanglijstje en ik wou je snel, heel snel. Toen zag ik het. Er had iemand voor jou een zoekertje geplaatst. Je woonde wel veraf maar […]

Met een zucht plofte ze neer op het terrasstoeltje. ‘Moeilijke dag op het werk?’ vroeg ik haar. ‘Ja en nee. Je kent Kurt toch?’ Ik knikte terwijl ik met mijn hand wapperde richting ober. ‘Natuurlijk, die knappe assistent-dokter die jou met moeite ziet staan. Je gaat me toch niet zeggen […]

Zij is een andermansmensje, altijd klaar voor een meesmuilonderonsje. Van mij mag Annetje gele plastic patatvorkjes eten. Ook tegen haar nuttigen van roze ijslepeltjes verzet ik mij absoluut niet; bij plastic cafetariazakken trek ik een streep. Ook bekers voor milshakes vind ik veel te ver gaan. Ik weet: ik commandeer, […]

Het was nogal wat, toen ik als kind van 5 jaar ineens van school werd gehaald en mee moest met twee vreemde vrouwen. Ik wist niet dat het kinderbeschermers van Jeugdzorg waren. Ik ging gewillig mee naar die onbekende mensen die met mij nieuwe kleren gingen kopen, en schoenen en […]

Het wordt een mooie dag, tenminste: het zou een mooie dag kunnen worden, als hij de moed vond om zich te verzetten tegen de lethargie die hem in een wurggreep houdt. Maar plots: een steen in het water, vlak naast zijn bootje. De druppels spatten hem uit zijn zwartgallige bui. […]

Oneindig lijken de heuvels, eeuwig de maquis. De hitte ligt als een elektrische deken over het landschap en vormt virtuele plassen op de weg. Een fata morgana is het, een mirage zoals ze hier zeggen. Ik heb dorst. Mijn bidon is al leeg. Insecten zoemen rond de olijfbomen terwijl op […]

Hij zit niet in het verzet, eerder ‘ondergedoken’. Tewerkgesteld in de Noordoostpolder. Mijn vader werkt als gezonde Hollandse werkkracht aan het eind van de tweede wereldoorlog op een boerderij ‘op Schokland’. Greppels graven om de polder geschikt te maken voor de grote boerderij waar hij zit. Ze werken ook hard […]

Soms ben ik pietluttig. Ik zou mezelf geen purist willen noemen, maar taalfouten en rare zegswijzen doen me altijd wel een beetje zeer aan mijn ogen. Ik was oprecht geschokt, toen bleek dat de juffen van de basisschool zelf ook vaak niet wisten wat ze aan moesten met de stam […]

´Mam, we gaan aan wiskunde werken.´ Thijs en zijn vriend Rutger rennen naar de zolderkamer. ´Welke bank zullen we deze keer eens pakken?’ ‘De Rabo lijkt me wel geestig. De ING hebben we al gehad. Die lag er toch maar mooi een dag uit.’ ‘We moeten nu een ander virus […]

Als ik mij goed herinner, was het op een maandag dat via infuus druppels snel mijn lichaam binnen stiefelden. Ik binnen twintig minuten zo’n heftig gevoel bereikte, dat ik via het plafond naar buiten wilde springen. Ik vroeg naar mijn beloofde ruggenprik. Moederziel alleen. Voor mijn keel brak de hel […]

Ik kijk de tafel rond. Niet te geloven dat ze er allemaal zijn. Zonder lang na te denken had ik de prijsvraag beantwoord. ‘Wie zouden er aan tafel zitten bij jouw droomdiner?’ Dat ik gewonnen heb, komt vooral omdat ik alleen levende mensen heb ingevuld. Ze konden niets met Elvis, […]

‘Het doet zo’n pijn.’ De chirurg bekijkt het oog van de politieagente. ‘Ja…, dat is een flinke infectie.’ ‘Kun je de microchip er nog uit halen? Ik word gek van al die beelden, al die lijsten met namen, al die gegevens.’ ‘Ik kan nu niets doen, het oog zal eerst […]

“We zijn gevlucht voor oorlog en geweld. Hier hebben we een tijdelijk, maar veilig thuis gevonden. Er is hier nu eindelijk schoon drinkwater. Dagelijks worden er voorraden aangevoerd door de hulporganisaties. We hebben nu ook genoeg te eten. De waterdichte tenten zijn met elkaar opgezet. Er is een burgerwacht georganiseerd […]

Sommige mensen lopen op straat alsof ze gaan vissen. Hengelen naar gesprekken. Mij overkomt het wanneer ik aan het fietsen ben. En als ik fiets, dan moet het vooruitgaan, kwestie dat ik voel dat ik aan het fietsen ben. Zoals vanochtend, ik fiets met mijn zoon tot aan de school […]

Onrustig zat Aimée in het plastic kuipstoeltje. Ze voelde haar hart kloppen alsof haar hele lichaam reageerde op de roffel vanuit haar borstkas. Het zweet stond in haar handen. Niet dat ze daar bewust aan dacht, want de beelden van de jonge huisarts leken niet van haar netvlies te willen […]