Jij was er altijd voor mij. Wanneer ik weer eens migraine had, bracht je me wat ik nodig had. En die periode toen ik zo verdrietig was en je me op schoot trok en me troostte zoals niemand dat ooit gedaan had. Of die keer, toen ik boos was op mijn overleden vader en je zei: ‘Doe of ik je vader ben. Stomp me hard op mijn arm. Harder! Nog harder!’
Op het laatst moest ik continu voor jou zorgen. Je merkte hoe moeilijk ik het had en was me zo dankbaar. Toen iemand je belde of ik iets voor hem kon doen, zei je meteen: ‘Nee. Ze heeft het al zwaar genoeg.’ Zelfs toen zorgde je nog voor mij.
Recente reacties