De slager van de eeuw wordt hij achter zijn rug om genoemd. Niemand is te vertrouwen en de computer al helemaal niet. Daarom ligt het rode boekje, waarin alles minutieus door hem is vastgelegd, achter dubbel gepantserd staal. Naast de schadelijke elementen die reeds geëlimineerd zijn staat een kolom met […]

‘Het is een hard vak, mevrouw,’ antwoordde Fons, toen een klant vroeg hoe de zaken gingen. ‘Dat geloof ik graag, slager,’ zei de vrouw. ‘Eten of gegeten worden, dat is tegenwoordig het motto.’ Fons knikte. ‘Nou, inderdaad. Al is het voor mij geen keuze. Eten ís gegeten worden.’ Hij stuurde […]

De deurbel gaat terwijl ik naar binnen stap. Gelijk blijk ik mij te bevinden in een ware tijdmachine. De rode bonnetjestrekker lijkt wel nieuw en de glimmende zwart met witte vloertegels komen mij ook zeer bekend voor. Voor mij staat een oud dametje met hoedje en boodschappentas op wieltjes. Zij […]

Aan de ene kant van het spoor woonden de gymnasiummeisjes en de langharige jongens in alternatieve kledij. Penny Lane en Ruby Tuesday klonken alom. Aan de andere kant, net voorbij de spoorbomen had slager Jan zijn zaak, als een opvallende hoektand in het oude gebit van de Utrechtse volkswijk. De […]

Met verbazing kijk ik beurtelings omhoog en omlaag. Ik kan mijn ogen niet geloven. Ze lezen wat ik zie, rapporteren rechtstreeks aan mijn brein. Het netvlies bibbert en probeert datgene wat mijn ogen aanschouwen te bevriezen. In diverse bovenkamertjes worden de beelden opgeslagen, een voor een. Beginnende hoofdpijn. Twijfel. Te […]

“Niet teveel krabben.” De dokter had me zo gewaarschuwd: “je hebt een heel dunne schedel; daar moet je voorzichtig mee doen.” Maar ja, het jeukte zo. Ik kon niet van mijn hoofdhuid afblijven. Uren had ik lopen krabben, toen ik dat bobbeltje voelde. Boven op mijn hoofd. “Een puistje,” dacht […]

Daar heb je weer zo een, zo’n slungel die zijn trappers vooruit duwt met zijn hakken, hooguit met zijn middenvoet, maar niet netjes en sportief met zijn tenen. Ik bekijk hem nog eens goed. Hij is redelijk lang, slank en hij heeft kleine donkere krullen. Zijn schoenen zijn bruin, van […]

Ze hebben om twaalf uur afgesproken in het bos bij de oude kastanjeboom. Dertig jaar geleden stond deze er ook al. Ze hadden hun namen in de stam gekerfd en elkaar plechtig beloofd hier terug te keren. Hij is de eerste. De zon schijnt en werpt lange schaduwen op het […]

Ome Piet, een goedlachse man. Voor een paar stuivers en iets meer jonge jenevertjes waakte hij over de jukebox. Daar was hij serieus in. ‘Iedereen zit er met zijn vingers aan.’ Nooit getrouwd, geen familie. Geen dag ziek, zelfs geen griep. Iedereen wist wie hij was zonder hem te kennen. […]

Gisteren zag ik de naam weer, ‘De Liesbosch’. Nu zitten er bedrijven, in mijn jeugd was het een openluchtzwembad in het zuiden van Utrecht. De entree kostte eind jaren vijftig 20 cent, op de woensdagmiddagen slechts een stuiver. Jongens zwommen in het ene bassin, meisjes in het andere. Er was […]

Ik dacht dat ik een mus was. “Je bent geen mus,” zei mijn vrouw. “Mens,” zei ik kwaad, “kun je dat niet iets tactvoller zeggen. Ik heb ook gevoel.” “Sorry,” zei ze. Ik dacht dat ik een duif was. “Wil je even brood halen?” vroeg mijn vrouw. “Ja hoor,” zei […]

‘Rijke mensen kunnen maar één boterham per keer eten en ze moeten, net als iedereen, hun konten ook afvegen met wc-papier na een toiletbezoek.’ Ik hoor het mijn verstandige grootmoeder nog altijd zeggen. Deze wijze spreuk is helaas niet helemaal waar. Daar kwam ik achter tijdens mijn laatste denkbeeldige reis […]

Op een berg in de Giro-etappe van vandaag stond een man. Hij was alleen. Hij moedigde iedereen aan. Dat vond ik lief van hem. Deze man is een voorbeeld voor de bierdrinkers die met de renners mee rennen. De malloten die meerdere levens op het spel zetten. Gewoon staan, gewoon […]

Kleine kinderen die met een winkelwagentje door een drukke supermarkt willen, en dus moeten lopen. Een kibbelend echtpaar wil geen boodschappen doen, maar moet wel. De muzikant voor de deur staat bijna letterlijk naast zijn versleten schoenen. Op de grond een hoed met meer stuivers dan munten van een euro. […]

Alfred is zevenentachtig. Hij leeft nog omdat hij van de Staat niet dood mag. ‘Je lijdt niet ondraaglijk,’ zei de dokter. Daarom loopt hij elke dag rondjes door de stad zonder naar de stoplichten te kijken en rookt hij sigaren over zijn longen, minstens twintig per dag. Zijn rondjes brengen […]