Alfred is zevenentachtig. Hij leeft nog omdat hij van de Staat niet dood mag. ‘Je lijdt niet ondraaglijk,’ zei de dokter. Daarom loopt hij elke dag rondjes door de stad zonder naar de stoplichten te kijken en rookt hij sigaren over zijn longen, minstens twintig per dag.
Zijn rondjes brengen hem regelmatig langs de moskee. Vandaag ook. Alfred haat de islam, want de islam is een bron van kwaad. Zijn vader was NSB’er, die was net zo erg.
De oproep tot gebed klinkt door de speakers. Honderdtachtig decibel, op zijn minst. Alfred schrikt zich de pleuris, geen hartstilstand. Kwaad steekt hij een sigaar op en gooit hij zijn aansteker richting de moskee. Het vlammetje ontsteekt het lont van een explosief.

Doet me denken aan ‘Ironic’ van Alanis Morissette 🙂
@Valerie: Ja, ik snap dat je aan dat nummer denkt. Die eerste zinnen zijn echt sneu, net als het leven van Alfred.
geen vrolijk stukje, 180 decibel is extreem hard, dat kan een mens niet verdragen.