0
In 1942 versloegen de Britten de Duitse troepen bij de slag rond El Alamein in Egypte. Christopher Ewart-Biggs verloor als soldaat daarbij zijn rechteroog. Hij ging een monocle dragen en werd diplomaat. In de zomer van 1976 werd hij benoemd tot Brits ambassadeur in Ierland. Hij wist van het gevaar […]
« Oudere stukjes
» Recentere stukjes
Categorie
Column
Een kort stukje proza waarin de auteur spits en uitdagend zijn mening ventileert. Tevens een relatief gemakkelijke manier voor uitgerangeerde BN’ers om geld te verdienen.
-
Column, Maatschappij, Mensen
Speciale maandag
Fysiek was hij niet aanwezig in mijn ouderlijk huis en toch maakte hij deel uit van het weekend. Mijn moeder liep met hem weg. Hij, die in Rotterdam was geboren en het bombardement wist te verwoorden. Heel wat Overpeinzingen heeft zij van hem uitgeknipt en bewaard. Een bijzondere man, die […]
-
Column, Fictie, Maatschappij, Mensen, Sport
Paultje
Een irritant jochie was hij. Paultje kon niet voetballen, maar speelde dankzij de trainer – tevens zijn vader – wel in de hoogste elftallen. Paultje kon zo praten dat hij altijd gelijk had. Irritante jongens worden gepest. Zo ook Paultje, maar dat scheen hem niet te deren. De eieren in […]
-
Column, Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Boeken en badkamertrollen
Hij woont in een bib. Zelf kan hij niet meer lezen omdat de ouderdom hem blind heeft gemaakt. De monocle draagt hij voor de schone schijn. Iedere maand leen ik van hem een boek. In ruil daarvoor vertel ik een badkamertrollenverhaal. Laatst las ik ‘Eichmann’ van Isser Harel. Het gaat […]
-
Column, Communicatie, Familie
Opa
Mijn oma’s heb ik nooit meegemaakt. De ene was al dood voordat mijn moeder mijn vader leerde kennen, de ander schijnt mij als baby nog in haar armen te hebben gehad. Gelukkig werden beide opa’s wel oud. De vader van mijn moeder was een echte heer. Ik was altijd onder […]
-
Column, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Tranende ogen
‘Zeg eens netjes dank je wel tegen tante Riek.’ ‘Dank je wel.’ ‘Mama, wat een kinderachtig cadeautje.’ ‘Lieverd, tante Riek bedoelt het goed. Leg een handdoekje in haar stoel. En doe haar gebakje op een groot bord.’ ‘Wie brengt tante Riek naar huis?’ ‘Ik niet. Ik heb haar al gehaald.’ […]
-
Column, Communicatie, Studie & werk
Toppers
Ik kan er zo dertien opnoemen, en slechts drie van hen zijn mannen. Mijn werkende leven heb ik dus vooral in de softe sector doorgebracht. Hoewel ik met hen dus minder ervaring heb, bevielen de man-managers me het best. Natuurlijk bevestigen uitzonderingen de regel. Baas Karin blijft mijn favoriet. Ze […]
-
Column, Communicatie, Familie
Aardig laat
Tijdens haar lange leven was ze niet bijster aardig voor haar man. Die man was (te) zachtaardig en de oudste broer van mijn vader. Ome Janus werkte bij de zedenpolitie. Ik heb nooit geweten hoe hij daar was. Elk jaar gingen we met onze twee families op vakantie naar de […]
-
Column, Maatschappij, Mensen
Monster
Honderdtwintig woorden zijn er veel, nu ik met stomheid ben geslagen. Het radionieuws berichtte over een schutter, die in een Amerikaanse nachtclub negenenveertig jonge mensenlevens had verwoest. Had ik het verkeerd verstaan? De nieuwslezer praatte verder: het geweld was tegen homoseksuelen gericht. Mijn gedachten gingen meteen naar de moeders en […]
-
Column, Communicatie, Mensen
Nog een keer (2)
Tot deze week wist ik niet wat occlusie betekende, en verwerkte ik twee betekenissen in mijn bekentenis-column (zie: ‘Eén keertje maar’). Nu blijk ik het zelf beleefd te hebben. In mijn eigen huis is er nota bene geoccludeerd! Hoofdpersoon is mijn dochter. Inmiddels is ze bijna negentien jaar, toen was […]
-
Column
Verse benen
‘Deze crème,’ zegt de dermatologe, ‘moet je in occlusie gebruiken.’ Ik kijk haar vragend aan. ‘Dit gaat een beetje gek klinken,’ waarschuwt ze. ‘Je smeert de crème op de plek op je been en dan doe je er folie overheen. Gewoon van dat doorzichtige vershoudfolie.’ Ik schiet in de lach, […]
-
Column, Communicatie, Cultuur, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen, Poëzie
Paul en Mark (2) – Het occlusief moment –
Paul dekt s’ avonds nog altijd tafels en Mark groet nog iedere morgen. Paul werkt nu in een restaurant en Mark is thuisblijfman gebleven. Mark wordt nu psychotisch van amorf drijvend nepdierenvoedsel en Paul heeft een fobie van mannen met een voorliefde voor geruite petjes ontwikkeld. Paul had een vlieg […]
-
Column, Communicatie, Cultuur, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen, Poëzie
Paul en Mark (1)
Paul dekt ’s avonds de tafel. Hij plaatst vers geplukte bloemen in een vaas, legt een beker en een mes naast de broodplank en vult de theepot aan met pijptabak. De goudvis krijgt wat zongedroogde watervlooien. Mark groet ’s morgens de dingen. Dag ventje! Dag fiets! Dag stoel en zo […]
-
Column, Communicatie
Eén keertje maar
Het gebeurt me niet vaak. En als ik al ga zoeken, dan is het om verborgen extra betekenissen te vinden. Dan kan ik op die manier bijzonder zijn. Ja, ik ben een aandachttrekker. Maar ach, wie eigenlijk niet? Deze keer kende ik het woord helemaal niet. Waarschijnlijk komt het ook […]
-
Column, Familie, Fictie, Maatschappij
Tante Jans
‘Kan die airco niet wat hoger?’ ‘Die staat al op de hoogste stand, tante Jans.’ ‘Jullie hebben toch wel een stoeltje meegenomen? Ik ga niet met m’n naad in het zand zitten. Je moet ook m’n rug insmeren want ik verbrand snel.’ Mijn vriendin kijkt naar mij: ‘Ik mooi niet.’ […]
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties