Uit humanitair oogpunt had Els de euthanasiewet geïnitieerd. Voor haar niet van toepassing, ze zat vol levenslust. Toch moest ze dood…
Noëlle Pieterse schenkt een glas rode wijn in, schopt haar stiletto’s uit, vlijt zich genoegzaam op de bank neer en opent het dossier BvU. De bloedige passages over het aantal messteken neemt ze snel door – ze kijkt een moment naar de rode wijn – en leest verder.
Lang had ze niet in conclaaf hoeven gaan om de zaak toegewezen te krijgen. Ook niet met zichzelf, want ieder mens heeft recht op verdediging. En, zoals strafpleiters vaker zeggen, moet je je geweten kunnen uitschakelen.
Na de zware rechtszaak koopt ze gelijk een motor. Ze vindt dat ze een cadeautje heeft verdiend…
kan me inderdaad voorstellen dat je moeite hebt de man te verdedigen. De moord op Els Borst heeft op mij veel indruk gemaakt.
@José. De vraag is voor wie pleit een zelfingenomen strafpleiter…?