Hij koos ervoor om de confrontatie aan te gaan en datgene wat hij liefhad juist niet los te laten, zoals na een tijd eenieder die meende te kunnen oordelen waarover niet geoordeeld kon worden dat adviseerde.
Daarom stond hij vaak stil bij het schoolplein. Soms zag hij gelijkenissen die er wel of niet konden zijn en probeerde zich met een potlood en een schetsboek een beeld te vormen van hoe ze er nu uit hadden gezien. Hij werd gesommeerd zich niet meer nabij de school op te houden. Hij begreep hen wel, zij hem niet.
Maar een slachtoffer was hij niet, dat waren zijn kinderen, die elders op deze meedogenloze wereld in onuitwisbare beelden hun leven hadden gelaten. Voor niets.
« schrijfgerei
« schrijfgerei
Column, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Schetsboek
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« schrijfgerei
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties