Met een mand vol flessen en eieren in een bruin papieren zakje, rinkelde de melkboer jarenlang de trappen op en af. Een leren geldtas voor zijn buik, een sigaar achter zijn ene en een potlood achter zijn andere oor om op te schrijven in een boekje met harde kaft wat zij die het niet konden betalen, hem aan het eind van de week schuldig waren. Soms meerdere weken.
Totdat hij het door hem met zijn maat 48 gecreëerde olifantenpaadje door het plantsoen niet meer kon nemen doordat de gemeente er een hek had geplaatst. Klanten liepen niet naar zijn kar, liever naar de nieuwe supermarkt, met melk in karton, eieren in een doosje en verpakte zweetkaas. Hekken die vanzelf opengingen.
« Schetsboek
Kunst »
« Schetsboek Kunst »
Column, Cultuur, Eten & drinken, Maatschappij, Mensen
De gehekte melkboer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Schetsboek Kunst »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ja, ik heb ook nog altijd goede herinneringen aan de melkboer en melk, karnemelk en yoghurt in flessen. Met de doppen in blauw, rood en groen.
Een stukje met nostalgie. Nu moeten de mensen weer leren om een praatje met elkaar te maken. Best triest.
Levja. En in de moderne tijd wordt nu een supermarkt ‘gehekt’.
Op de pof bij de man van de SRV, bakker en bij de buurtwinkel, dat waren nog eens tijden!
Ja, gekke wereld.
En dan zakken gelijk de aandelen en klanten gaan naar de concurrent.