Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Familie

Pap

3 augustus 2016 | 120w | Lisette | 5 |

Natuurlijk was hij er te weinig, dat ging in die tijd zo. Hard werken, een gezin met vier kinderen onderhouden. Eerst ook nog op zaterdag, later vijf lange dagen. Ik heb hem als klein kind kennelijk wel eens weggejaagd (“Weg jij!”) bij mijn bedje vandaan. Hij vond het gelukkig vooral grappig.

Op vakantie had hij andere kleren aan, was vrolijker, aan het genieten van ons en zijn lievelingsbroer die met ons meeging naar zee.

Hoe ik ook me later ook losmaakte en emancipeerde, mijn vader bleef altijd mijn rots in de branding.

De laatste jaren brokkelde hij langzaam af, kromp een aantal centimeters en werd levensmoe. Nu is hij al bijna drie jaar dood.
Ik moet nu op mezelf leunen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »