0
Zij geloofde in het goede. Liefdevol opgevoed in het roomse Brabant. Zij hield van de tradities van de Rooms-Katholieke Kerk. Zij hield van haar man. Uit een Joods gezin en ondergedoken voor haat. Zodoende de vernietiging overleefd. Samen hielden zij van het goede leven. Zij blonk uit met haar bourgondische […]
« Oudere stukjes
» Recentere stukjes
Categorie
Liefde
We kunnen niet met, maar toch vooral niet zonder.
-
Communicatie, Liefde, Mensen
Els
Vandaag vijfenveertig jaar geleden haalde ik mijn HBS-A-diploma. Ik denk terug aan jou. We waren stapelverliefd. Uren in ‘ons’ parkje, praten over alles en niets. En zoenen, natuurlijk, heel veel zoenen. Bellen vanuit een telefooncel, een hele avond voor een dubbeltje. Die zomer ging het mis. Onverwacht ging ik met […]
-
Familie, Liefde, Mensen
Pijpdrop
Oma van de spelletjes, van de liefde voor haar kleinkinderen, van ‘nemen jullie maar eerst’, had een ander, fel gezicht. ‘Zal wel weer kattekliek zijn,’ zei ze als ze iets op tv zag wat haar niet beviel. ‘Welnee, oma, dat heeft niets met katholicisme te maken.’ ‘Nou, zou anders zomaar […]
-
Communicatie, Liefde
Kruispunt
Gracieus kwam vandaag dat heideveldje, hier een eind vandaan maar nooit ver weg, op mij af. Raakte mij, door haar schoonheid. Nog meer, door wat rondom haar opbloeide. Ze vulde, verwarmde. Maakte blij en glanzend. Nu nam ze ruimte Anders zou ik dwalen op en in dat veldje. Uren, dagen […]
-
Column, Liefde, Mensen
Vijftig tinten wit
Aan het einde van haar leven zag ze nog nauwelijks. Lezen en borduren kon ze alleen met een loep, maar ze ging door. Met borduren dan – dat lezen kon haar gestolen worden zolang ik er was om voor te lezen. Ze werkte aan een tafelkleed. Een project van jaren […]
-
Communicatie, Fictie, Liefde
Cursus
Esina vlijt zich tegen Ton aan, die half slaapt. ‘Pfwoe,’ zucht ze, ‘wat een dag!. Conferentieoord op de Veluwe! Managementcursus twee-punt-nul. De naam alleen al. Met zo’n quasi-vlotte juffrouw met zo’n über-moderne bril. En lachen joh, toen deed die beamer het niet, kon ze mooi aan de slag met viltstiften […]
-
Liefde
Wil nu
Hoe kras is mijn kruis Hoe vief mijn vitale delen Hoe bestijgbaar mijn venusberg Hoe ontdekbaar mijn liefdesspelonk Wie komt er eens kijken, daar waar de verrassing gevonden kan worden? Wie durft de speurtocht aan naar de verborgen hemel? Zit daar niet met je handen op schoot te niksen, met […]
-
Column, Cultuur, Liefde
Hand in hand naar Ajax
Hand in hand liep ik met mijn vader. Naar Feyenoord? Nee, op de Middenweg, naar Ajax in de Meer. Ik keek tegen hem op. Letterlijk en figuurlijk. Mijn hand schuurde aan de mouw van zijn oude, groene winterjas. ‘Loop ik niet te hard, maatje?’ vroeg hij keer op keer omdat […]
-
Liefde, Maatschappij
Aan handen en voeten gebonden(9)
Wouter probeert de opkomende paniek te onderdrukken, mompelt tegen Margreeth: ‘Ik moet even achter iemand aan’ Hij beent zo langzaam mogelijk naar buiten. De auto van Veronique is weg. Hij aarzelt even, pakt dan zijn mobiel en verzendt een tekst die hij eerder schreef: Om wat er niet is. Met […]
-
Column, Communicatie, Eten & drinken, Liefde
De handen van mijn moeder
Na bijna vier jaar kan ik haar nog zo missen, mijn moeder. De laatste tijd weer meer dan voorheen, zo lijkt het wel. Aanleidingen genoeg: het overlijden van de moeder van een goede vriendin; dodenherdenking; en nu ook door het woord van de week, hand. Haar hand gaf liefdevolle gebaren, […]
-
Liefde, Maatschappij, Mensen
Aan handen en voeten gebonden(8)
De bitterheid naar Margreeth wordt steeds groter. Het accepteren van begrip en vergeving betekent een vlucht. Hiermee zou Wouter ontkennen wat eens gebeurde. Terwijl gelijktijdig zijn niet-relatie met Veronique van een geheel andere orde is. Een andere dimensie. Wouter hoort zichzelf verder praten. Langzaam rond hij de toespraak af. Heft […]
-
Liefde, Maatschappij, Mensen
Aan handen en voeten gebonden(7)
Door dit soort blikken, weet Wouter, zijn oorlogen ontstaan. Hier stoppen rede en logica. Hier komt alles samen. Veronique zien en door haar gezien worden, verbindt op een onnavolgbare wijze. Het risico op aan te richten verdriet wordt niet zozeer aan de kant geschoven, maar telt gewoon niet mee. Alsof […]
-
Liefde, Maatschappij, Mensen
Aan handen en voeten gebonden(6)
Die ogen doen hem een gelukservaring beleven als zij hem aankijkt. Echt aankijkt. Om dan huiverend wat woorden te wisselen. Woorden die voor hem als predikant zo belangrijk zijn. Maar bij Veronique valt de inhoud in het niet bij de beleving. Haar ogen zien is leven. Is naar binnen kijken. […]
-
Liefde, Maatschappij, Mensen
Aan handen en voeten gebonden(5)
De afgelopen jaren, de woede weg, de boosheid opgeborgen. Nu een mildheid die aan tederheid grenst. Deze vindt Wouter veel moeilijker te hanteren. Al zijn preken over vergeving ten spijt. Zeker nu Veronique zijn leven binnengewandeld is. Met ogen die hem doen denken aan het vennetje waar hij ooit zijn […]
-
Liefde, Maatschappij, Mensen
Aan handen en voeten gebonden(4)
Zeventien jaar zou ze nu geweest zijn. Alleen de eerste zes jaar hebben ze samen meegemaakt. Zij ging alleen de weg aan de andere kant van de dood. Margreeth en hij aan deze kant. Ook alleen. Al bleven ze samen. De woede van Margreeth begreep hij. Al trof hem in […]
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties