Schrijf mee!
« »

Liefde, Maatschappij, Mensen

Aan handen en voeten gebonden(8)

13 mei 2017 | 120w | arjan van essen | 2 |

De bitterheid naar Margreeth wordt steeds groter. Het accepteren van begrip en vergeving betekent een vlucht. Hiermee zou Wouter ontkennen wat eens gebeurde. Terwijl gelijktijdig zijn niet-relatie met Veronique van een geheel andere orde is. Een andere dimensie.
Wouter hoort zichzelf verder praten. Langzaam rond hij de toespraak af. Heft zijn glas, bedankt zijn kinderen, de levende. Dan bedankt hij Margreeth, hoort zichzelf iets zeggen over lief en leed. Er glijdt een schaduw over haar gezicht, dan heft ook zij haar glas. Staat op en komt naar hem toe. Kust hem. De gasten klappen. Zij fluistert bijna onhoorbaar in zijn oor:’vannacht samen op één kamer’. Door een zijdeur in het zaaltje ziet hij Veronique verdwijnen. Wouter voelt de paniek opkomen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van arjan van essen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »