Die ogen doen hem een gelukservaring beleven als zij hem aankijkt. Echt aankijkt. Om dan huiverend wat woorden te wisselen. Woorden die voor hem als predikant zo belangrijk zijn. Maar bij Veronique valt de inhoud in het niet bij de beleving. Haar ogen zien is leven. Is naar binnen kijken. Echt kijken. In een diepte waarbij de Marianentrog een lachertje is.
Het is eigenlijk geen aankijken. Aankijken heeft iets van aan de buitenkant raken. Aankijken heeft iets van even voelen. Licht en zachtjes. Nee, haar ogen zien. En hij ziet haar. Hier is aankijken een penetreren geworden. Zonder het seksueel te maken wordt het toch lichamelijk.
Wat in feite maar enkele seconden duurt, voelt als een lange ontmoeting. Een thuiskomen.
« Stigmata (3)
Aan handen en voeten gebonden(7) »
« Stigmata (3) Aan handen en voeten gebonden(7) »
Liefde, Maatschappij, Mensen
Aan handen en voeten gebonden(6)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Stigmata (3) Aan handen en voeten gebonden(7) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Arjan, man man, blijf schrijven alsjeblieft!