Schrijf mee!
« »

Liefde, Maatschappij, Mensen

Aan handen en voeten gebonden(6)

13 mei 2017 | 120w | arjan van essen | 1 |

Die ogen doen hem een gelukservaring beleven als zij hem aankijkt. Echt aankijkt. Om dan huiverend wat woorden te wisselen. Woorden die voor hem als predikant zo belangrijk zijn. Maar bij Veronique valt de inhoud in het niet bij de beleving. Haar ogen zien is leven. Is naar binnen kijken. Echt kijken. In een diepte waarbij de Marianentrog een lachertje is.
Het is eigenlijk geen aankijken. Aankijken heeft iets van aan de buitenkant raken. Aankijken heeft iets van even voelen. Licht en zachtjes. Nee, haar ogen zien. En hij ziet haar. Hier is aankijken een penetreren geworden. Zonder het seksueel te maken wordt het toch lichamelijk.
Wat in feite maar enkele seconden duurt, voelt als een lange ontmoeting. Een thuiskomen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van arjan van essen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »