Schrijf mee!
« »

Liefde, Maatschappij, Mensen

Aan handen en voeten gebonden(5)

13 mei 2017 | 120w | arjan van essen | 3 |

De afgelopen jaren, de woede weg, de boosheid opgeborgen. Nu een mildheid die aan tederheid grenst. Deze vindt Wouter veel moeilijker te hanteren. Al zijn preken over vergeving ten spijt.
Zeker nu Veronique zijn leven binnengewandeld is. Met ogen die hem doen denken aan het vennetje waar hij ooit zijn eerste schaatsbewegingen maakte. Uren kon hij kijken naar dat donkere water. Niet de kleur die deze associatie maakt; geen groter verschil dan tussen het blauwzwarte water en haar azuurblauwe ogen. Het gaat hem om de diepte. De veronderstelling van eindeloze diepten. Om in te dolen maar ook om nieuwe schatten op te vissen. Het is alsof deze ogen een poort openen tot een paradijselijk oord. Waar alleen de ontmoeting telt.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van arjan van essen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »