Na bijna vier jaar kan ik haar nog zo missen, mijn moeder.
De laatste tijd weer meer dan voorheen, zo lijkt het wel. Aanleidingen genoeg: het overlijden van de moeder van een goede vriendin; dodenherdenking; en nu ook door het woord van de week, hand.
Haar hand gaf liefdevolle gebaren, had nooit veroordelende priemende vingers.
Haar hand altijd in die van mijn vader, waarmee ze hem tot het laatst toe heeft getroost.
Haar handen die zorgzaam onze boterhammen smeerden, of onze kleren verstelden.
En de tranen in haar ogen bij het lied: “Geef mij je hand, geef mij ze allebei. En vertel me even, dat je niet kunt leven, zonder mij.”
Zonder haar, maar gesteund door haar ga ik door.
Mooi Lisette. Als handen konden vertellen…
Mooie moeder.
Prachtig. Ik moest ook zo sterk aan handen denken, die ik niet meer kan vasthouden in werkelijkheid.
@Berdien, @Arjan, @Levja: dank voor jullie warme reacties. Ik schrok zelf bijna toen ik haar rouwkaartje weer teruglas, ik wist niet meer precies wat we daarop hadden gezet. Het was: “Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken, raak je mijn hart nog duidelijk aan”. En hoe waar is dat gebleken.
Zo waar Lisette. Ik kon dit thema niet aan deze week.
@Levja: veel sterkte en warme mensen om je heen gewenst1
Dank je lieve Lisette. En die warme mensen heb ik gelukkig.
@Levja: en dat is eigenlijk het enige antwoord op het grote gemis.
Ja, handen zijn zooooooooooooooooooo waardevol. Sorry, dat ik wat overdrijf.
<3
Lisette, wat mooi verwoord het weekthema.Een gelukkig mens is diegene, die deze handen heeft mogen meemaken: hartje!
Lisette, ontroerend mooi!
@Nele: dank voor je hartje
@Marie: hoe waar wat je zegt!
@Ton:dank voor je compliment, ik geef het ook aan haar door.