Een fluitend geluid. Een knal. De zoveelste. Barre, zo groot als hij intussen is, klampt zich aan zijn moeder vast. Hij durft niet, zoals zijn oom Egge, voor het raam te gaan staan. Egge houdt zijn handen tegen zijn oren. ‘Whoe!’ roept hij. ‘Dit is zo bizar … ik vrees […]

De dorre boom met zijn kale takken toonde schril contrast met een helderblauwe lucht. Beschaamd herkende ik in deze tegenstrijdigheid de roep van de herfstkraai. Zijn waarschuwing had deze herfst in de zomer voorspeld. We lachten hem uit. Vandaag toonde de grauwe lucht volledige harmonie met de dorre tak waarop […]

Ik lig rillend in bed met barstende golvende hoofdpijn en meedeinende maagperikelen. Alles vlakbij: water, warme kruik, lekker dekbed, toilet om de hoek. Ik denk aan zovelen, die noodgedwongen huis en haard ontvluchten en in een tentenkamp moeten verblijven, in de sneeuw of snikhitte. Hoe kom je daar een griepje […]

Ganzen vliegen naar plekken om te overwinteren Of blijven ergens overzomeren Het gegak is in ieder geval niet van de lucht Waar horen ze thuis? Dat vragen ze zich nooit af Ze kennen de plekjes waar voldoende voedsel is De grote V wappert naar noord of zuid Nooit een enkele […]

De grote vijver dampt trage grijze flarden het Vondelpark in, de mij zo bekende bruggetjes en paden verstoppen zich in de grauwsluier. Een vroege eend snatert de eerste barstjes in de spiegelgladde morgen. Niemand antwoordt. Het enige lichtpunt is een waterige zon, omringd door een troebel oranje halo. Ze probeert […]

Met lede ogen zien eskimo’s de klimaatconferenties aan. De zon schijnt veel te fel op hun ijs. De spleet in hun zwarte brilletjes wordt steeds smaller van snit. Warme tranen doen het ijs onder hun voeten smelten. De eskimo’s teren in. Op hun habitat. Verzetten heeft niet langer zin, noch […]

Terwijl klasgenoten tijdens een onverwacht vrij uur de kroeg indoken wist ik niet hoe snel ik mijn fiets moest pakken om naar huis te gaan. Na het VWO koos ik voor de enige vervolgopleiding die mijn woonplaats bood: de Pedagogische Academie. Tijdens mijn studie leerde ik Jack kennen, een Canadees […]

‘Hè, verdikkeme, nu doe ik het weer: te veel koffie gezet. En haar kopje staat ook weer op het aanrecht. Soms lijk ik ontheemd in mijn eigen huis; ik kan het niet of niets vinden. Ik kijk niet naar haar foto, maar haar ogen priemen in mijn rug. Het oude […]

Naakte voeten in het huilende gras Paars gras dat nare dingen fluistert Uit elkaar gebarsten schedel En rondvliegende splinters van gedachten Ergens in mijn ik is een woning Waar mijn ik woont Ik kan me niet meer vinden Ik ben mij kwijt Mijn stenen huis is een hellehonk Gevaarlijke messen […]

10 mei 1944. De Pruis, dixit grootvader, dendert alle hoop plat. Mijn grootouders, moeder, toen 9, en haar broertje laden hun boeltje op een karretje. Een ezeltje trekt het zootje een schimmige toekomst in, als ontheemden, over landweggetjes tussen beemden en akkers. Grootvader: “Nu heb ik eindelijk mijn eigen boerderij, […]

Ik wil de deur een kontje geven, maar direct na het omdraaien van de sleutel zwaait hij open. De geur van netbehangen en pasgeschilderd prikkelt in mijn neus. De zon schijnt naar binnen, het licht op de witte muren is oogverblindend. Het geluid van mijn hakken echoot voor me uit. […]

Een doos Een brug Een hut Een schuur Een tent Een wigwam Een iglo Een yurt Een flat Een studio Appartement Maisonnette Een rijtjeswoning Een twee-onder-een-kapper Een bungalow Een villa Een paleis Een burcht Een kasteel Een luchtkasteel Een droom Een luchtballon Een watertoren Een boot Een stoel, Een kast, […]

“Hij is met hoeden naar het buitenland gevlucht! Weet jij deze? Negen letters.” “De heer Briggs.” “Wat is dat nu voor een raar antwoord.” “Ja, jij je cryptogrammen, ik mijn boeken. Ik moest denken aan: De hoed van de heer Briggs. De naam van de schrijver weet ik niet.” “Kate […]

Eten, drinken en slapen zijn noodzakelijk om te overleven, veiligheidsgevoelens staan op nummer twee. Dan volgt de behoefte om ergens bij te horen. Deze zogenaamde ‘need tot belong’ is aangeboren. Het is wel verschillend per cultuur en persoon hoeveel een mens ervan nodig heeft. Vroeger was mijn ‘erbij horen’ vanzelfsprekend, […]

Samen met vrouw en kinderen staat hij voor Manneke Pis. Die draagt vandaag extra sokken en een bontmantel, want het is koud. Pierre van Baekermaat is sinds kort lid van het Europese ambtenarencorps te Brussel, als vertegenwoordiger van Luxemburg. Het is 5 januari en Pierre heeft voor het eerst salaris […]