Ik blink meestal uit door afwezigheid, maar je kunt niet altijd nee zeggen. Ik had goed ontbeten, als het een lopend buffet is dan zijn er altijd uitblinkers die erin uitblinken om terstond de gerookte zalm en Hollandse garnalen te ‘bevrijden’.
Voor me liep een vrouw van gering postuur. Volgens mij was deze schrijfster op de fiets en had ze veel tegenwind gehad. Gelukkig stond de journalist Frits Wester onder een felle kroonluchter. ‘Ach meneer Wester, kunt u misschien wat door uw knieën zakken?’ vroeg ik, ‘dan kan mevrouw Palmen haar haar even kammen.’
In de hal hing een tekening van een man met pijp en een anjer in zijn knoopsgat – hebben ze die boef nou nog niet te pakken?


Het geeft me een glimlach, Han. Altijd fijn.
Hoewel ik de gastenlijst niet echt ken, was Frits Wester dit jaar niet van de partij. Het doet niet af aan dit verhaaltje.