Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Vacuüm

23 maart 2017 | 120w | M.D. | 9 |

Zolang ze zich kan herinneren is ze somber geweest, maar nog nooit had ze zich zo hopeloos gevoeld als nu. Elke keer dat ze dacht de bodem te hebben bereikt, was het alsof haar neurotransmitters de uitdaging aangingen en nóg minder hard hun best deden. Ze bleef steeds dieper vallen. Elke ochtend een teleurstelling om wakker te worden.

Ze wil zich zo graag ‘normaal’ voelen, maar kan bijna niet meer herinneren hoe dat voelt. Al die kronkelende steekjes in haar hoofd wil ze een voor een uitzoeken, belichten, rechten en weer vast zetten. Maar achter elke plooi die ze gladstrijkt schuilen er nieuwe. Moe. Uitgeteld. Alleen. Ze blijft vallen, hopend op een oorverdovende stilte wanneer ze eindelijk haar bodem bereikt.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van M.D. of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »