Schrijf mee!
« »

Communicatie, Eten & drinken, Maatschappij, Mensen, Poëzie

Nagisting!

22 maart 2017 | 120w | keesleeuw | 5 |

Ben ik alweer de laatste, deze avond?
In dit stoffig etablissement, voorzien van vlekken,
hullen wat rozen de wat gore armatuur.
en vormt de vunzigheid geen reden tot vertrekken.
Ik ledig glas na glas, bedenk dan overstuur:
“Bij thuiskomst zal haar manteling mijn falen niet bedekken.”

Mijn glazig oog valt zoekend op wat lokken:
De barmeid
-onderhoudend als ik praat.-
vermorst de drank
die zij passeren laat.
Zij kent, doorziet en voedt mijn type dorst,
maar koestert nimmer aan,
wat stuit tegen haar borst.

Traag valt een traan in’t sop!
keek ik te diep in ’t glaasje?
Relatiebodem,
bracht mij diep in ’t slop.
Was alcohol oorzakelijk
voor die vrije val uit gratie?
Of lost koolzuur verdriet toch tijdelijk op?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van keesleeuw of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

16 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »