Eerder een korte lange dan een lange korte broek en daaronder witte dunne benen. Dat was oom Uilke.
Een rasechte Fries die we op Terschelling hadden leren kennen. Een aardige man. Kinderen had hij niet, wel een norse vrouw die mij bittere chocolade gaf.
Hij kende Terschelling als zijn broekzak. Een kindervriend die mij achter op zijn fiets meenam: voeten in de fietstas. Hij vertelde verhalen over de natuur waardoor de duinen hoger en mooier werden. In het natuurreservaat De Boschplaat zagen we vogels uit het ei komen.
Oom UIlke bleef in een operatie. Zijn ‘nazaten’ zijn mijn mooie herinneringen. Ik denk aan hem als ik de kleuren van een bloemetje in het voorjaar zie: ‘Komt allemaal uit de bodem!’
Mooi beeldend beschreven herinneringen.
Ewald, dank je wel!
Ik zie oom Uilke voor me. En Terschelling ook.
Levja, ik denk dat meer mensen zo’n oom hadden.
Nors en bitter. Goede combi
@keesleeuw. Dank je!
Treffend portret.
@Hekate. Dank je.
@Han, aahh, sommige mensen verdwijnen gewoon niet uit je leven.
@Lisette. En daar ben ik blij om!
Wat een mooi portret, Han.
@Inge. Hartelijk dank.