Ik heb een nieuwe Facebookpagina gevonden. Beelden van mijn oude woonplaats. Prachtig, al die herinneringen die naar boven komen. Er zijn veel foto’s waar ik mijn herinnering bij schrijf. Maar ook waardoor ik vooral in mijn geheugen ga graven. Ik zie een foto van mijn oude kleuterschool, en een foto […]

Opdracht eerste tekenles, voorwerp van huis mee te nemen om na te tekenen. Ik viel voor een gele emaillen percolator, afkomstig uit het ouderlijk huis. Eenmaal getekend draaide ik intuitief het pastelpapier een slag, waardoor de afbeelding automatisch in een liggende positie werd gedwongen. Zachtjes bewoog ik het gele krijtje […]

Als kind vond ik het een magisch apparaatje, de percolator. Mijn ouders hadden er eentje van aluminium. Na het malen van de koffie in een, twee, drie seconden in de elektrische koffiemolen, tien minuten staren naar het gebruinde glaasje waar een scheur in zat en luisteren naar het ritmische gepruttel. […]

Percoleren van herinneringen is een kunst. Het zijn niet zozeer de ingrediënten die er toe doen, als wel de omstandigheden waaronder het proces plaats vindt die geur en smaak toevoegen. Onder de juiste druk en filtering pruttelen bijvoorbeeld indrukwekkende levensreizen naar boven, voorzien van een vleugje tevredenheid of een lach, […]

Voldoende water, zwaartekracht, kans op atmosfeer. Niet te ver van de dichtstbijzijnde ster, niet te dichtbij. Dat was het Goudlokjegebied: precies goed om buitenaards leven te verwachten. Carlsen was er vlakbij gekomen met zijn ruimtesprongen door wormgaten en kille, interstellaire gaswolken. Pap niet te heet en niet te koud, doch […]

Dit roept leuke herinneringen op. Onze vrienden in Duitsland zetten het lekkerste kopje koffie in de kleine percolator. ’s Avonds na het eten altijd eerst een heerlijke espresso. Dat was echt genieten. Thuisgekomen vonden we onze eigen filter koffie lang zo lekker niet meer en zo schaften we, jaren geleden, […]

Mijmerend zet ik een bakkie, terwijl ik carnavalsspullen opruim. Onder de grote rivieren trekt het gerstenat zich terug uit de uiterwaarden. Knillis is begraven, het Kuus verbrand en de prinsen onttroont. Oeteldonk, Lampegat en Kuussegat verdwijnen van de kaart, want er moet weer gewerkt worden. De kasteleins happen vandaag haring, […]

Te beroerd mijn luiken te openen grom ik haar “uhuh” toe. Mijn liefste, irritant vaak gevrijwaard van een ochtendhumeur, staat in de keuken de pistoletjes in te smeren met eigeel dat ze vakkundig van het wit heeft gescheiden. De oven verwarmt voor op 200 waarna de timer op 12 minuten […]

De zon brandt. Ik draag drie tweeliterkannen sangria. Binnen pingt de keukenbel. Het eten voor tafel 4b! Ik moet snel zijn nu. De vrouw aan tafel 3a wuift weer naar mij met haar camera, haar gezicht is roodverbrand. ‘Kom zo bij u, mevrouw!’ De keukenbel pingt weer. Ik ren en […]

Ik ben gaan googelen, want vraag je aan tien mensen wat een ‘percolator’ is, je krijgt tien verschillende antwoorden. Eentje op die afbeeldingen kwam me bekend voor: toen ik mijn legerdienst deed, hadden we er eentje in het stafgebouw. Synoniem van barslechte koffie, geserveerd door een dienstplichtige die op zondagmorgen […]

‘Geboortejaar?’ Ik ben enigszins verrast door deze vraag van een schoenenverkoopster maar dien haar met ‘2003’ toch van antwoord. ‘Ja, ik zeg dit omdat er nu korting is van tien percent en kinderen tot twaalf jaar mogen meedoen aan de wedstrijd.’ ‘Oh, en moet hij meedoen aan die wedstrijd om […]

Wezenloos staar ik naar het landschap achter het keukenraam. Waarschijnlijk voor de laatste keer. Wanneer ik mijn ogen scherp stel, treden langzaam de contouren van een percolator naar de voorgrond. Robuust doch statig, functioneel doch decoratief. Mijn moeder in een notendop. Mijn gedachten glijden weer af. Met een schok ben […]

Ze zette koffie met een padje. Voor mij, gewoonlijk, de ergste afknapper – op verbrande toast afkrabben boven de gootsteen na. Maar zij… Ik ontmoette haar gisteravond en over de tussenliggende nacht heb ik geen klachten, verre van. Echter, zelfs stapelverliefd drink ik geen padkoffie. Dus sta ik nu op […]

Ik moet er niet meer aan denken. Mijn maag protesteert bij de gedachte alleen al. Toch was het twee decennia geleden vaste prik. Een jaar lang, elke collegeloze donderdagochtend. Eén blijft thuis om koffie te zetten. In de percolator van de HEMA. Niet de snelste maar je zet er wel […]

Vreemd is dat, de plaats is uit mijn wereld verdwenen, zoals ook mijn moeder er niet meer is. Maar haar pijnkreten uit de keuken hoor ik nog. Zij was koffie gaan zetten, wat in die dagen bij ons thuis gebeurde met zo’n meerkopspercolator die waarschijnlijk niet op zo’n metalen vierkantje […]