Ik moet er niet meer aan denken. Mijn maag protesteert bij de gedachte alleen al. Toch was het twee decennia geleden vaste prik. Een jaar lang, elke collegeloze donderdagochtend.
Eén blijft thuis om koffie te zetten. In de percolator van de HEMA. Niet de snelste maar je zet er wel de lekkerste koffie mee, vinden we alle drie. De andere twee lopen in 15 minuten naar de markt en weer terug.
De buit wordt heet en druipend van het vet midden op tafel gezet. De plastic verpakking met remouladesaus wordt ongeduldig geopend. Bestek hebben we niet nodig, handen volstaan. Naast ons staat de straffe bak koffie, dampend en zonder suiker.
Koffie en kibbeling, op de nuchtere maag. Ons ultieme donderdagochtendontbijt.
Beetje Engels, warme vette vis bij het ontbijt – smoke me a kipper buddy, I’ll be back for breakfast
Leuk!
Mooi beschreven. Lijkt me na drie decennia terug colleges lopen trouwens nog steeds wel lekker.
Zeker lekker lhendrike, maar dan op de woensdagmiddag. Bij de viskraam. En met mijn smoeltje in de zon 😉
Nienke, ook dat is niet te versmaden.
Leuk. Ik sta wel op voor zo’n ontbijt.
(noot: Eén)
Gadver, haha, smakelijk beschreven 🙂
vette hap!!