Wezenloos staar ik naar het landschap achter het keukenraam. Waarschijnlijk voor de laatste keer. Wanneer ik mijn ogen scherp stel, treden langzaam de contouren van een percolator naar de voorgrond. Robuust doch statig, functioneel doch decoratief. Mijn moeder in een notendop. Mijn gedachten glijden weer af. Met een schok ben ik terug in de verkreukelde auto waaruit ik, wonderbaarlijk genoeg, ongedeerd ontsnapte. Ik zie weer hoe mijn moeder in een ziekenwagen met gillende sirenes wordt afgevoerd. Te laat. In haar witte kist was ze niet statig, robuust, functioneel of decoratief meer.
Zuchtend pak ik de percolator van de vensterbank, stop hem in een van de dozen en met een rol ducttape sluit ik een hoofdstuk van mijn leven.
Dag mama.
« Van het padje
Piraterij »
« Van het padje Piraterij »
Familie, Maatschappij
Afscheid
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
10 reacties
Reageren
« Van het padje Piraterij »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi, Sanne <3
Dankjewel Michelle
let op wezenloos en luchtig. Wel mooi
Hoi jan, bedoel je zuchtend in plaats van luchtig?
Ik vond ze nodig.
Bedankt voor het compliment.
Sanne,
Wezenloos en luchtig zijn regiewoorden, dat bedoelde ik.
Groet,
Och mooiiiii kippenvel.
Sterkte.
Gelukkig is het fictie, Nell…
@Sanne sterkte
Ik ben blij te lezen dat het fictie is, wel aangrijpende fictie
Mooi Sanne, ben ook opgelucht te lezen dat het fictie is.