0
Hij bleef dicht aan de kant. Op een rare intuïtieve manier wist hij dat dat het veiligst was. Achterom kijken deed hij niet en dat was maar beter ook. Hij werd gevolgd door duizenden. De weg was onbekend. Hij zag dat anderen bleven steken of verdwaalden maar hij zwom door. […]
Liefde
Usain Bolt
Familie, Liefde, Mensen
De tocht
Het meisje reed op haar fiets van de Achterhoek naar Utrecht. Ze had haar fiets zwaar beladen en moest goed uitkijken om niet van die fiets met houten banden af te vallen. Het meisje was bang dat ze zou worden beroofd. Overal dreigde er gevaar. Doodop kwam zij die avond […]
Column, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Schemerbestaan
Ze schuifelde door de logeerkamer. Haar wereld was gekrompen tot 8 m2. Ze wachtte op haar nieuwe bestemming in het verzorgingstehuis. Deze week kwam er een kamer vrij en konden haar spulletjes worden overgebracht. Even vlamden er herinneringen bij haar op. Een flauwe glimlach gleed over haar gezicht. Ze zag […]
Liefde
Samen, tot de dood… (2)
Ze zijn weer samen na een harde, onrechtvaardige strijd. Twee weken geleden keek ze hem aan. ‘Niet huilen, hoor. Ik zit straks boven op je te wachten, met een verse bak koffie. Kom jij nou maar snel achter mij aan’. Hij heeft naar haar geluisterd. In het bijzijn van hun […]
Communicatie
close encouter of the human kind
‘Verwarde man op dak paleis’ koppen de kranten 24 augustus 2007. 23 augustus loop ik in de vroege ochtend door de Raadhuisstraat achter een man met een keukentrapje onder zijn arm. Bij het paleis op de Dam zet hij zijn trapje tegen de gevel en klimt door een openstaand raam […]
Communicatie
Vermaak
Iedereen bleef zitten, toen Krijn-Joop opstond en zich met zijn voornaam melde. Het gehoor aarzelde tussen gniffelen en ernstig blijven. In de stilte die volgde, keek de zaal naar een man van achter in de vijftig met leesbril en stoppelbaard. Zijn buik bolde onder zijn wijde trui en er zaten […]
Liefde
Net op de rails
Het is donker. Om naar buiten te kunnen kijken, moet ik door mijn eigen spiegeling in de ruit heen kijken. Lichtjes trekken voorbij. Als ik het spoor naast het treinstel volg, lijkt de rail tot leven te komen. De coupé is bijna leeg. Zij reist de toekomst in, ik reis […]
Fictie
Donkere Ontmoeting
’s Nachts loop ik naar huis. Het is aardedonker. De stroom is uitgevallen, nergens brandt licht en de maan is ingepakt met een dikke wolkenlaag. Ik zie geen hand voor ogen. Op goed geluk loop ik door. Tot ik ergens tegenaan bots. ‘Oeps,’ roept iemand met een verwijfde mannenstem, ‘je […]
Communicatie
Bezoek?
Het is er soms. Ik heb dan ’s nachts het onbehaaglijke gevoel dat ik niet alleen ben. Is dat een nachtmerrie of werkelijkheid? Daar kom ik in de meeste gevallen niet achter. Van een paar keer weet ik zeker dat het geen nare droom was. Zoals toen ik wakker werd […]
Mensen
Weerzien
Scherven, flarden, herinneringen: verdomme, wat is je naam nu weer? Veertig jaar is het geleden, maar je ogen ben ik niet vergeten. Ik ben er dan ook zo vaak in verdronken. Het is nooit wat geworden tussen ons, we ‘verschilden teveel’, zeiden ze. Het tegendeel was waar: we waren haast […]
Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen
De Herinnering Aan Jou.
Het was alsof ik jou reeds kende voor ik jou ontmoette. De tamtam had immers zijn werk al gedaan. Niet zo positief geef ik grif toe, maar ik nam het zoals steeds met een stevige korrel zout. Die middag deed iemand de deur voor mij open, galant, ik bedankte en […]
Communicatie
Volg je gevoel…
Toen ik je de eerste keer zag, hield ik bewust afstand. Je trok me aan, maar toch… Ik twijfelde want ik was bang om er voor te gaan. ‘Soms moet je de sprong in het diepe wagen. Niemand weet wat de toekomst brengen zal.’ Deze woorden en de blik in […]
Fictie, Mensen
Moet dat?
‘Ik moet nog even langs de apotheek en de bieb. Dan moet ik nog even gauw boodschappen doen. Ik probeer het eten om zeven uur op tafel te hebben, maar je moet niet verbaasd zijn als het half acht wordt.’ ‘Weet je wat jij moet doen?’ Ik kan door de […]
Column, Communicatie, Fictie
Echt?
Gek. Hoe zoveel imperatiefs onder de noemer van ‘ontmoeten’ bleek te passen. “Schrijf hier je stukje”, “het thema is” en “maar het moeten wel exact 120 woorden zijn” schreven ze. Het was alweer bijna drie jaar geleden dat hij de site ooit eerder tegenkwam. Zo, tegen het lijf. Bam. En […]
Poëzie
Het verlossende niets
dan verlang ik naar de dood eenzaam van god verlaten koud berooid zoekt mijn hand om een hap een kruimel brood om leegte te vullen is hier niet en nooit geweest mag ik sterven hier en me nu laven het verlossende niets eindelijk mijn dorst gelest treur niet herinner niet […]
» Volgende stukjes
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties