De onderdoorgang tussen Greymuldusplein en Muurhuizensteeg versmalt, omdat er tegenover automatiek De Pollepel zowel het afhaalloket van Indisch restaurant Tempo Doeloe als het afhaalloket van Grieks restaurant Poseidon worden gevestigd. Deze uitbreiding meet krap anderhalve meter richting Muurhuizensteeg tot amper twee meter richting Greymuldusplein. Het is onderdeel van de nieuwe […]

Ze was altijd bang geweest om mensen toe te spreken. Als ze vroeger een spreekbeurt moest houden, lag ze nachten ervoor wakker, misselijk en trillend. Dan moest ze door haar ouders naar school gesleept worden. De juf kon al haar overredingskracht gebruiken, maar haar jammerende leerling zou geen zinnig woord […]

Binnenkort wordt de Elf Fantasy Fair weer gehouden. Talloze liefhebbers van fantasy komen in hun kostuum een rol spelen, hetgeen cosplay heet. Sommigen hebben zelf een personage bedacht, anderen spelen bekende personages na. Hoewel ik de kostuums als zodanig kan waarderen, is het niet wat ik leuk vind aan fantasy. […]

Hij leunde achterover in de kussens van de loungestoel. De wind gleed langs de glazen schermen die rond het terras stonden en speelde met zijn haar. Af en toe werd zijn huid geraakt door opwaaiend zand, korreltjes bleven hangen in zijn baard. Het was dorstig weer. Hij bestelde met een […]

Als het donker wordt komen de gebochelde mannetjes buiten. Het gebochelde mannetje is voor de gemiddelde wandelaar onzichtbaar. Brave burgers hebben niets te vrezen van het gebochelde mannetje. Maar gluurders, bespieders en ander pervers volk dat stiekem dingen doet wat niemand mag zien, moeten oppassen. Want gebochelde mannetjes verschijnen waar […]

Ik noemde je vuurkeel. Als je kleinkind iets grappigs vertelde kreeg je een vuurrode hals en je wangen bolden op zoals bij een kabouter en dan schaterde je het uit. Ik hield dan zoveel van je. Of toen… toen ik voor Seb diezelfde dag een surprise moest maken, ik belde […]

Een zeepbel die elk moment uit elkaar kan spatten. Een spinrag dat kreunt onder het gewicht van zijn bewoner en haar prooi. De zon die de strijd met de horizon verliest. Zijn zenuwen, gespannen als snaren, weten niet goed of ze toch maar weer meegaand zijn of kraken. Door zijn […]

“Kun je dan nu gewoon meelopen” siste hij in mijn oor. Ja, dacht ik bij mezelf, bekijk het maar. Ik trok mijn arm uit zijn toch al slappe kantoorhand. “Flikker toch op!” riep ik tegen hem “Ik werk hier verdomme alleen om geld te verdienen. Ga nu in hemelsnaam niet […]

Je wordt oud. En klein. Elke keer dat ik je zie, lijk je weer wat kleiner. Bijna tweeëntachtig en je zal zeggen: bijna veertig jaar gestraft. Nooit heb je de dood van papa verwerkt. Al die tijd bleef je alleen: officieel ‘omwille van de kinderen’, maar eigenlijk mokkend, onverbiddelijk, verbitterd. […]

Ze lag muisstil op bed, bang om elk geluidje te missen. Ze wist dat haar ouders beneden over haar praatten. De sfeer was beladen en de komende uren zouden een hel zijn. Opeens hoorde ze beneden de parketvloer kraken. Toen de zware voetstappen van haar vader die de trap opstormde […]

Vol ongeloof kijk ik naar de gebroken touwbrug. Aan twee kanten bungelt nog een rest boven de afgrond, waar Martin zojuist in verdween. Een voorbijganger biedt me haar schouder. ‘Hoe kan dat nou?’ stamel ik. ‘Hij is net zo zwaar als ik. Ik kon er gewoon overheen lopen.’ ‘Heeft u […]

Bij de adviserend geneesheer: ‘Mevrouw, ik begrijp uw situatie, maar brengt u volgende keer voor mijn dossier toch een brief van uw huisarts mee met uw situatie.’ Bij de oncoloog: ‘Dokter, het is deze week een jaar geleden dat ik mijn laatste chemo kreeg en ik heb nog steeds geen […]

Wat was ik een verlegen meisje op de kleuterschool. Als papa of mama jarig waren mochten we iets voor de jarige knutselen. Mama was in de zomervakantie jarig dus voor haar kon ik nooit iets maken. Toen papa jarig was durfde ik het niet tegen juf te zeggen. Ik keek […]

Ik heb het altijd al willen doen en nu heb ik het ook gedaan: ik heb me opgegeven als vrijwilliger om te ‘zitten’ in een stembureau op 25 mei. Ah, tof, een vrijwilliger, hoor ik u zeggen, dat is weer een iemand minder die uit de kiezerslijst gekozen en gedwongen […]

Kirvi bestudeert het blinkende sieraad: “Nooit eerder gezien. Van wie is dit?” Michael Brinks antwoordt: “Uw kleindochter, Jutka.” Hoofdschuddend ontkent Kirvi: “Onmogelijk, Roma’s dragen dit soort prullaria niet.” “Dit is toch een zigeunerarmband?” “Deze is nep. Hoe komt u eraan?” “Gevonden, op een plaats delict.” “Ik kan u niet verder […]