Alsof ik er niet bij ben, alsof ik niet besta. De koffie is me voorgezet en vriendelijk en beleefd is de suiker erin gedaan. Daarna werd het stil om me heen. Ik zie ze praten met elkaar, in een kring om mij heen. Soms lacht er iemand naar me, om […]
De krankzinnigheid wordt in onze familie doorgegeven als een tube tandpasta, alleen gebruiken we allemaal onze eigen tandenborstel.
Alsof ik er niet bij ben, alsof ik niet besta. De koffie is me voorgezet en vriendelijk en beleefd is de suiker erin gedaan. Daarna werd het stil om me heen. Ik zie ze praten met elkaar, in een kring om mij heen. Soms lacht er iemand naar me, om […]
Thuiskomen associeer ik nog steeds met het aroma van koffie. De geur die je neusgaten vulde als je de achterdeur opende. Een deur verder stond de percolator pruttelend op de kolenkachel. Mijn vader nodigde elke bezoeker van ons boerenerf uit voor een bakje koffie. Binnen vroeg hij mijn moeder plagend […]
De kleuterschool was naast de lagere school. Als we buiten speelden was het hek dicht. Soms slopen we door de bosjes, onderzoekend als we waren, naar de dijk. We keken onze ogen uit. Er reden wel eens auto’s langs en dat was een bezienswaardigheid. Sommige kinderen gooiden steentjes naar de […]
Dit roept leuke herinneringen op. Onze vrienden in Duitsland zetten het lekkerste kopje koffie in de kleine percolator. ’s Avonds na het eten altijd eerst een heerlijke espresso. Dat was echt genieten. Thuisgekomen vonden we onze eigen filter koffie lang zo lekker niet meer en zo schaften we, jaren geleden, […]
Wezenloos staar ik naar het landschap achter het keukenraam. Waarschijnlijk voor de laatste keer. Wanneer ik mijn ogen scherp stel, treden langzaam de contouren van een percolator naar de voorgrond. Robuust doch statig, functioneel doch decoratief. Mijn moeder in een notendop. Mijn gedachten glijden weer af. Met een schok ben […]
Vreemd is dat, de plaats is uit mijn wereld verdwenen, zoals ook mijn moeder er niet meer is. Maar haar pijnkreten uit de keuken hoor ik nog. Zij was koffie gaan zetten, wat in die dagen bij ons thuis gebeurde met zo’n meerkopspercolator die waarschijnlijk niet op zo’n metalen vierkantje […]
Schrijvend en hartenjagend Nederland kijkt wekelijks vol spanning uit naar het Woord. Ook bij mij gieren na een nacht woelen elke maandagochtend de zenuwen door het lijf. Soms kom je er makkelijk van af, door even ‘ik pas’ te roepen, maar vaak is het lastig om ‘spontaan’ een woord te […]
Het was zijn laatste nacht. En dus werd er niet geslapen. Allerlei verhalen uit zijn lange leven kwamen langs. Hij schudde mensen de hand. Hij hoorde kerstliederen zingen. En mijn moeder lag ineens weer naast hem in bed. Ik zag en hoorde niks, alles gebeurde in zijn hoofd. Elke keer […]
We kenden haar van jongs af aan niet anders dan dat er “iets niet goed was” in haar bovenkamer. Zij was een lieve vrouw maar nogal wazig en haar verhalen waren als langspeelplaten waar een kras in zat. Immer dezelfde kwalen, het open been, haar acute reuma-aanval van tig jaar […]
Je zou denken dat als ik het over mijn bovenkamer heb, ik mijn psychische gesteldheid ga beschrijven. Maar dat is nu zeker niet het geval. Er is nog een andere bovenkamer. Onze woning heeft drie verdiepingen en je begrijpt het misschien wel, op de bovenste verdieping hebben we twee bovenkamers. […]
We waren ’s-morgens in alle vroegte vertrokken om op tijd op Schiphol te kunnen zijn. Je kunt nooit weten wat er onderweg zou kunnen gebeuren. Voordat we de deur achter ons dichttrokken, knuffelde ze de kat en liep nog een laatste keer alle kamers door om te kijken of ze […]
Jullie huwelijk is als mijn kammetje. Ik was acht jaar, en jullie waren al 29 jaar getrouwd, toen ik van iemand een kammetje kreeg. Ik weet het nog goed, want het was een bijzonder kammetje. Het was in een tijd dat kammen bruin gekleurd waren en altijd tanden misten of […]
In paniek grabbel ik in mijn tas. Weg smartphone. Wanneer gebruikte ik hem voor het laatst? In mijn bovenkamer floepen de verkeerslichten aan en uit. Raak ik de greep geleidelijk aan kwijt op wat er zich afspeelt in mijn brein? Treed ik in de voetstappen van mijn dochter? Tenslotte ben […]
We zitten op de roodleren tweezits. Naast elkaar, zoals elke avond. Voorzichtig leg ik mijn hand op zijn been. Tot mijn verbazing haalt hij ‘m er deze keer niet af. Subtiel probeer ik terrein te winnen. Stukje bij beetje schuif ik dichterbij. Hij laat me, knikt dat het oké is. […]
Recente reacties