Onwillig stof ik het dressoir af. Het is iedere week hetzelfde liedje. Er komt nooit een eind aan deze cirkel. Binnen de twee dagen is het weer vuil. Ik vraag me af waarom ik dit nog doe. Wat is het nut ervan?
Ik besluit om de binnenkant van de kast ook maar te doen. Ik haal alles uit het schap. Vanonder vind ik een dienblad. Het is een wisselkader met vijf foto’s. De geboortefoto’s van mijn dochtertje. Op één van de foto’s rolt er een traan over haar wang. Ik leg de kader op de tafel.
Luna klimt op de stoel en bekijkt de foto’s.
“Kindje,” zegt ze.
“Nee, dat ben jij.”
Ze wijst naar de foto en zegt: “Baby!”
Recente reacties