Terwijl klasgenoten tijdens een onverwacht vrij uur de kroeg indoken wist ik niet hoe snel ik mijn fiets moest pakken om naar huis te gaan. Na het VWO koos ik voor de enige vervolgopleiding die mijn woonplaats bood: de Pedagogische Academie. Tijdens mijn studie leerde ik Jack kennen, een Canadees […]

‘Hè, verdikkeme, nu doe ik het weer: te veel koffie gezet. En haar kopje staat ook weer op het aanrecht. Soms lijk ik ontheemd in mijn eigen huis; ik kan het niet of niets vinden. Ik kijk niet naar haar foto, maar haar ogen priemen in mijn rug. Het oude […]

Naakte voeten in het huilende gras Paars gras dat nare dingen fluistert Uit elkaar gebarsten schedel En rondvliegende splinters van gedachten Ergens in mijn ik is een woning Waar mijn ik woont Ik kan me niet meer vinden Ik ben mij kwijt Mijn stenen huis is een hellehonk Gevaarlijke messen […]

10 mei 1944. De Pruis, dixit grootvader, dendert alle hoop plat. Mijn grootouders, moeder, toen 9, en haar broertje laden hun boeltje op een karretje. Een ezeltje trekt het zootje een schimmige toekomst in, als ontheemden, over landweggetjes tussen beemden en akkers. Grootvader: “Nu heb ik eindelijk mijn eigen boerderij, […]

Ik wil de deur een kontje geven, maar direct na het omdraaien van de sleutel zwaait hij open. De geur van netbehangen en pasgeschilderd prikkelt in mijn neus. De zon schijnt naar binnen, het licht op de witte muren is oogverblindend. Het geluid van mijn hakken echoot voor me uit. […]

Een doos Een brug Een hut Een schuur Een tent Een wigwam Een iglo Een yurt Een flat Een studio Appartement Maisonnette Een rijtjeswoning Een twee-onder-een-kapper Een bungalow Een villa Een paleis Een burcht Een kasteel Een luchtkasteel Een droom Een luchtballon Een watertoren Een boot Een stoel, Een kast, […]

“Hij is met hoeden naar het buitenland gevlucht! Weet jij deze? Negen letters.” “De heer Briggs.” “Wat is dat nu voor een raar antwoord.” “Ja, jij je cryptogrammen, ik mijn boeken. Ik moest denken aan: De hoed van de heer Briggs. De naam van de schrijver weet ik niet.” “Kate […]

Eten, drinken en slapen zijn noodzakelijk om te overleven, veiligheidsgevoelens staan op nummer twee. Dan volgt de behoefte om ergens bij te horen. Deze zogenaamde ‘need tot belong’ is aangeboren. Het is wel verschillend per cultuur en persoon hoeveel een mens ervan nodig heeft. Vroeger was mijn ‘erbij horen’ vanzelfsprekend, […]

Samen met vrouw en kinderen staat hij voor Manneke Pis. Die draagt vandaag extra sokken en een bontmantel, want het is koud. Pierre van Baekermaat is sinds kort lid van het Europese ambtenarencorps te Brussel, als vertegenwoordiger van Luxemburg. Het is 5 januari en Pierre heeft voor het eerst salaris […]

Een jongen op een ouderwetse brommer vroeg mij de weg. Achterop zat een Pools meisje van een jaar of 19. Goedkope sieraden, geblondeerde haren, geel bloot jurkje, sigaretje in de ene, blikje bier in de andere hand. Hij had haar beloofd terug te brengen naar de camping waar ze verbleef, […]

Vorige week ben ik slachtoffer geweest van een vijzeling. Heb het in goede gezondheid overleefd. In mijn getuigenverslag heb ik moeite gedaan om het uiterlijk van de vijzelnemer accuraat te omschrijven. Door de paniek die alom heerste heb ik echter niet veel meer kunnen registreren dan een vaag postuur. Kort, […]

‘Hier. Rode vezels aan de deurpost… Sukkel. Dat die lui bestaan. En daar ook nog een schoenafdruk, maat 43. Check. DNA, vingerafdrukken. Moordwapen. Dubbel check. Bel de chef maar vast, ik ruik een vroeg weekend… en een opslag. Joh. Tel uit je winst! Ik heb altijd al eens naar de […]

Nu was Desi Spits niet zo een heel erg opvallend persoon. Het was zelfs zo dat haar baas ‘inspecteur Kaleb’ haar regelmatig ‘juffrouw Stipt’ noemde. Hij verontschuldigde zichzelf dan met: ‘ik ben gewoon niet zo goed in namen’. Nadat Kaleb zijn overwinning had behaald op de moord op de kasteelheer […]

‘Wacht… er staat iemand achter de deur.’ Lisa houdt haar arm voor mijn borstkas langs, ik voel haar hart door mijn lijf heen kloppen. ‘Er zit bloed op het raam,’ fluistert ze. De spieren in haar nek staan strak. Zo bevroren heb ik haar nog nooit gezien, ze houdt het […]

Wist ik veel dat ze zo verdomd preuts zou reageren? Ludwig schudt het verwijt uit zijn hoofd en drukt met zijn wijsvinger de lage sol in. De toon zindert melancholisch vanuit de openstaande vleugel. Twee bloedspatten, een ter grootte van een pijnstiller en een kleinere, bevlekken het pianoklavier. Wanneer ze […]