Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Klushulp

16 februari 2017 | 120w | Inge Hulsker | 3 |

Ik kan er niks aan doen, ik barst in tranen uit. Mijn dochter schrikt, maar voor ze iets kan zeggen gaat haar telefoon. ‘Hoi, pap. Ja, we zijn net in het huis. Schattig. Mam is helemaal ondersteboven van je lieve tekst.’

Vanmorgen heb ik hem gevraagd of hij vandaag alsjeblieft naar het nieuwe huis kon gaan. Nog twee muren in de huiskamer schilderen, dan is het verfwerk eindelijk klaar. Ik heb verder bijna alles alleen gedaan.

Nu staat mijn dochter te kijken naar de ‘schattige’ tekst die hij op de muur heeft gekalkt. Al schreef hij honderd liefdesverklaringen op de muur, wat heb ik daaraan? Nu moet ik alsnog die muur overschilderen. De tranen blijven stromen. Mijn dochter kijkt vertederd.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Inge Hulsker of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »