Ze zou vanop het dak van de wereld op de anderen neerkijken. Onbezonnen en vereenzaamd bestormde Vienna de regenboog. Ze wilde boven iedereen uittorenen! Een rugzak vol verleden bezorgde haar hoe hoger hoe minder belasting. Mensen, huizen en hinderpalen krompen tot nonsensicale niemendalletjes. In haar ogen nietige wezens voelde ze eindelijk naar haar opkijken. Hun stijve nek verschafte Vienna extra plezier door leedvermaak.
Op het hoogtepunt richtte ze zich trots op. Euforie overspoelde de eigenwaarde. Haar zelfbeeld weerspiegelde in rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet.
Razendsnel en ongehinderd door bescheidenheid gleed Vienna langs de andere kant weer gebogen naar beneden. De rem van de zelfkennis weigerde dienst.
Pijn verwrong haar lijf toen beide voeten op de grond neerploften.
<3 Ik zie het helemaal gebeuren. Pijnlijk. Ik denk dat ze nu voor altijd mank loopt.
@o: Maar toch: ze durfde te kiezen voor een eigen moment van maximale glorie.
Een belevingspionier.
Mooie allegorie.
(Vanaf het dak vd w)
De titel zegt het al. Prachtstuk.
Mooi! “De rem van de zelfkennis weigerde dienst”, wat een prachtzin is dat!
Mooi, ik ben ook van de zin die Lisette noemt!
Dat komt nogal eens voor in het dagelijks leven!