Het is muisstil, op het gekletter van de stenen na. Met van inspanning gefronste wenkbrauwen buigt hij zich over het spel, intussen nauwgezet de stand bijhoudend. Voor mij is het slechts een spelletje, voor hem eerder een zaak van leven of dood.
Het is zijn beurt en het duurt voor mijn gevoel uren.
Eindelijk legt hij triomfantelijk één voor één de stenen neer.
Toch wat nieuwsgierig kijk ik toe. ‘Y-A-H-T-X-E-E?’
‘Juist! Dat spel met die dobbelstenen!’ roept vader. ‘Wat een woordwaarde: de Y én de X! Én al mijn letters zijn op!’
‘Natuurlijk… Yahtzee. Briljant…’
Ik feliciteer hem, het heeft immers geen zin om in discussie te gaan. Snel berg ik het scrabblespel op, voordat hij nog een potje wil.
Briljant.
Dank je wel, Levja!
Geweldig. <3
Mooi! Vooral je laatste zin.
Anoniem was ik hier .Sorry.
Mooi!!
Erg origineel om dit foute woord op deze manier een plek te geven.
Echt fenomenaal, die oplossing. Knap!
@Irma, wat ontzettend leuk bedacht, en toevallig is scrabble mijn favoriete spel, al win ik nooit…
Dank allemaal voor de leuke reacties! Ik ben blij verrast! Zelf speel ik graag een spelletje WordFeud, dus de link was snel gelegd nadat ik – maandagochtend vroeg – het nieuwe weekthema las: Yahtxee. Het bleek typefoutje, maar mijn fantasie was meteen geprikkeld 😉
Spreken is zilver, zwijgen is goud. Soms is het inderdaad maar beter om niet te verbeteren 🙂
Knap verhaal met dat onmogelijke weekwoord. Heel leuk om te lezen ook.
Ook bedankt Ingrid en Nel!
Goed stuk, Irma! Hoewel taal mijn passie is, altijd een afkeer van scrabble gehad.