Joris speelde het kindje Jezus in de ‘levende’ kerststal. Maar na dertig jaar had Joris er genoeg van. Iemand die werkte in het asielzoekerscentrum stelde voor een Syrisch gezin te gebruiken. Maar Jezus, Josef en Maria met een tintje, dat zou niet geloofwaardig zijn. Het broeide in het dorp. Je […]

Je moet het maar kunnen? Twee weken lang, onder een bloedhete zon, op blote voeten, met twee bulten op je rug en volle bepakking, door brandend zand klossen, zonder te mopperen. Ik kan het niet. Zelfs met voldoende nachtrust ben ik er niet toe in staat. Maar ja, ik ben […]

Een akelige lach, een knip in de vingers, en onze wereld dwarrelde weer weg en maakte plaats voor een nieuwe. ‘Wat nu weer,’ huilde Lex, terwijl hij rondkeek over een eindeloze zandvlakte. ‘Hoe komen we hier ooit vandaan?’ ‘We moeten graven,’ zei ik. ‘Graven?’ ‘Ja, graven!’ zei ik, en ik […]

Ooit verbleef ik in de winter een week in het Cisterciënzerklooster in de abdij Sion in Diepenheim bij Deventer. Gastenbroeder Johannes ontving de groepen studenten en rustzoekers vriendelijk en rustig. Je liet er het stadse rumoer achter je. De oudste monnik was toen achtennegentig en hij liep soms weg tijdens […]

Er zijn moppen die beklijven, nergens over gaan en toch alleszeggend zijn. Die persoonlijke smaak overstijgen, verbinden in gulle lach, desnoods onbegrip. Bevrijden, wringen. Contradicties in terminussen. Behalve als ze door dezelfde oom urenlang orakelt worden op lange winteravonden. In de zomer kun je ze ontvluchten door simpelweg naar buiten […]

“Grr nee hé niet weer,” zucht Marinde en trekt haar dekbed over haar hoofd. Hopend dat ze zo kan slapen. De buren hebben weer eens een feestje en houden nergens rekening mee. Gisteren heeft ze al de politie gebeld toen ze om 3 uur nog herrie maakte, maar die weigerden […]

Hier sta ik. De golven slaan stuk op het land. Het eeuwig ruisen en verder niets of niemand behalve ik. Een oneindige zandvlakte voor en achter mij, afgebakend door duinen en water. ‘Halloooo!’ schreeuw ik. Ik herken mijn stem bijna niet, vervormd als hij is door de invloeden van het […]

Schiermonnikoog staat bekend om het brede strand. Er was hem verteld dat je daar hele stukken kunt rondslenteren zonder ook maar een levend wezen tegen te komen, afgezien van een enkele meeuw of strandvogel. Dat was precies wat hij nodig had. Een enorme lege ruimte die hij mocht vullen met […]

Gisterenmiddag stond ik tijdens het wandelen plotseling oog in oog met een zeug. Al was het misschien een beer, daar wil ik vanaf zijn. In ieder geval voelde ik dat we allebei wisten hoe laat het was. De dood was aanwezig als een zon die voorlopig achter de wolken verborgen […]

Bijna Kerstmis en iedereen is weer in de weer voor het meest romantische kerststukje. In groen en rood. Of zijn de modekleuren dit jaar goud en zilver? Wie zal het zeggen? Ik besluit mijn eigen modegoeroe te zijn. Eigentijds vanzelfsprekend. Het moet iets oosters zijn besluit ik. Iets met een […]

Ik ben ten einde raad. Ik weet niet langer wat ik met mijn gestoorde wederhelft moet beginnen. Vorige week is degene met wie ik mijn leven deel uit ggz-instelling “De Hoop” in Bloemendaal ontslagen. Een maand eerder was hij daar in verwarde toestand opgenomen. Dit keer was het in elkaar […]

Ooit speelde ik in SDG, een harmonieorkest. Kerstochtend gaf dit orkest een uitvoering van “Stille nacht, heilge nacht”. ’s Morgensvroeg door ons dorp blazen, rijden, blazend, toeterend de contradictie over “Stille nacht” maar intussen zoveel mogelijk lawaai producerend. Met op de trombone ging ik per auto op pad en naarmate […]

“Dus je verwijdert me maar gewoon als ik iets zeg wat minder leuk is.” Milika kijkt verbouwereerd naar haar beeldscherm. “Ik heb je helemaal niet verwijdert” reageert ze dan ook meteen terug. Om te bewijzen dat ze dat meent nodigt ze Yvanka weer uit. Milika voelt zich er niet lekker […]

Broerlief erfde de buffelboerderij, zusterlief kreeg de vakantiehuisjes, en Georges moest zich tevreden stellen met een schriel stekelvarken dat zijn belachelijke vader Georgina had genaamd. Hij wist niet wat hij ermee aan moest. Ze was te mager om op te eten, en ze was bijna kaal, telde amper honderdtwintig stekels. […]

Vorige week vond ik je terug in de schuur. Je keek me verwijtend aan met je koude gezicht. Ik zag het begin van roest op je ijzeren gedeelte. Ik voel me schuldig, je hebt gelijk. Bijna tien jaar heb je mij trouw bijgestaan. De hobbels en bobbels die op mijn […]