Je krijgt ze tegenwoordig steeds minder, ansichtkaarten. Terwijl ik het nog altijd leuk vind om ze te krijgen. Zelf schreef ik ze natuurlijk ook. Soms op de valreep, wanneer het schuldgevoel toch nog won. Kon het nog voorkomen dat die onbestemde gele of rode bus niet van de posterijen waren. […]

De andere Nederlander fietst over de dijk en ziet zoals iedereen dat het water stijgt; slechts hij merkt het op. De zwakke plekken kun je pamperen, maar ze zullen definitief de dijk verzwakken. Aan de sterk geachte stukken wordt weinig tot geen aandacht geschonken. De andere Nederlander zoekt ook met […]

‘Wilt u kinderpostzegels?’ Twee meisjes staan met een grote enveloppe voor me en kijken verwachtingsvol omhoog. Ze hebben het plakkertje aan de deurpost niet gezien of negeren dit bewust. De hele school waaiert uit, er zijn nauwelijks adressen ontkomen aan deze actie. De meiden laten zich niet weerhouden door bewijzen […]

In de krant stond vandaag een oproep om een verjaardagskaart te sturen naar een bijna jarige jongeman, verhuisd van Twente naar de Rotterdamse havens. Iemand met een nieuwe vriendenkring en het hart nog half in het oosten. Had niks met digitale felicitaties en ansichtkaarten. Zijn huidige vrienden plaatsten de oproep […]

Vergeelde prent, waar ik maar een deel herken. Vergane glorie? Wat was is gewijzigd en zal er misschien over tien jaar ook niet meer staan. Vakantie mooiste foto’s met een plaatsnaam erbij. De weinige dingen die nog niet digitaal gaan. In fotoalbums verzamelde jij ze oudere en recente ansichtkaarten beduimeld, […]

Als we met de boot aanleggen in de haven en ik op de steiger stap, blijf ik letterlijk verstomd staan. Al mijn zintuigen staan op scherp. De zon schijnt onverwacht stralend in de mooiste blauwe lucht die ik ooit gezien heb. De houten huisjes zijn in fel rood, paars en […]

Studenten, ik zou zeggen: ‘Stuur nog ‘ns een ansichtkaartje uit het gesticht.’ Als je je tentamenvrees moet weg knuffelen met puppy’s, dan ben je sowieso ongeschikt om te studeren. En hoor je niet thuis in de normale maatschappij. En wat te denken van de puppy’s; wordt er wel aan die […]

‘Kijk, daar lag ik iedere dag.’ ‘Waar?’ ‘Hier, onder dat witte zonnescherm,’ zegt ze nog nagenietend. Ik zie veel zonneschermen en vooral mensen, een onnatuurlijk blauwe zee en hoge flatgebouwen. ‘Iedere dag 35 graden!’ ‘Ja, dat heb je op je ansichtkaart geschreven; bij dat getekende zonnetje.’ Ik wijs op de […]

De ansichtkaart is voorgoed verbonden met het melancholiek gezongen liedje van Wim Sonneveld. De ouderen onder ons kunnen het vast meezingen, of minstens neuriën: “Thuis heb ik nog een ansichtkaart, waarop een kerk, een kar met paard…” Het was het lied waarvan mijn vader altijd tranen in zijn ogen kreeg, […]

Steeds wanneer ik als jongen van een jaar of zes in het bovenhuis kwam waar mijn opa en oma woonden, pakte oma een stapeltje ansichtkaarten uit het dressoir. Opa deed mij voor hoe je daar op het Perzische kleedje op de ronde tafel een huisje of toren mee kon bouwen. […]

“Oma?”. “Ja?”.”Hoe heeft u opa leren kennen?”. Oma keek op van haar borduurwerk. Ze glimlachte. “Ik was al anderhalf jaar gescheiden.”En hevig aan het daten”. Noa was een en al oor. “Daten?”. “Ja, meis zo deden sommige dat om aan een man te komen”. Opa zei tegen mij: “Doe eens […]

Gideon dook weg, met zijn handen op de oren. ‘Stomme drones…’ Deze maakte wel gigantische herrie, maar dat was qua omvang ook wel logisch… ‘Bayern’. Deze grote letters sierden de drone. ‘Wat nu, broer?’ Jael’s geschreeuw kwam boven het geluid van de drone uit. ‘Hoezo, wat nu?’ Pak de rollen […]

‘Vierentwintig euro en negenennegentig cent,’ zegt de verkoop-persoon van de boekwinkel. Ik moet lachen, want ik denk in een sketch van Van Kooten en De Bie te zijn beland. De persoon lijkt op een als vrouw verklede Wim de Bie. Het kan zomaar zijn dat deze persoon een x bij […]

‘Ach, jongen dat hoeft toch niet.’ ‘Jawel hoor mam.’ Het is al de vijfde zaterdag achter elkaar dat ik met een bosje bloemen thuis kom. Van mijn eigen zakgeld. Ik ben ermee begonnen nadat mijn vader mijn voetbal lekgeprikt had. ‘Mag ik het plastic weer mee?’ ‘Het cellofaan bedoel je. […]

Het is midden in de nacht als ik mijn collega van de orthopedie bel. Het is niet eens zo lang geleden dat ik zelf wakker werd gebeld. Een patiënt op mijn afdeling was vannacht gaan spoken en gevallen. Ik had haar vluchtig onderzocht; onmiskenbaar een gebroken heup. De foto bevestigde […]