Bart de groenteman was scheel. ‘Bart kijkt wat vreemd,’ zei mijn moeder. Het maakte niets uit, behalve een verschil.
‘Mag hij een plakje worst?’ Mij werd niets gevraagd. Als de slager het vergat of een slechte bui had, keek ik vragend mijn moeder aan. Maar kinderen die vragen worden overgeslagen.
Bart vroeg niets, zei niets. Hij pelde het banaantje alvast een stukje voor mij met een glimlach erbij.
Barts kleinkinderen zijn vertrokken. Huizen zijn schaars, prijzen te hoog.
Vervreemd van mijn land ben ik ver weg. Voor- en tegenstanders van waar je voor- of tegenstander kunt zijn, twitteren hun gelijk.
Welke kant gaan we op met een opwarmende aarde en min veertig graden in Noord-Amerika?
En wie pelt je banaantje?
Recente reacties