Het is niet mijn bedoeling om het zoveelste ego-document te schrijven. Maar leven met een depressie betekent met mezelf bezig zijn. Het is als almaar denken aan ademhalen als je astma hebt. Ik schrijf niet met een happy end. Daarin geloofde ik ooit wel. Het was zelfs mijn enige houvast: […]

Op mijn 8e kwam ik in aanraking met een knoop in mijn maag die niet meer verdween en onverklaarbaar was. Een verloren, zwaarmoedig gevoel. Een steeds donker wordende schaduw die me steeds meer insloot en benauwde totdat angst mijn keel dicht kneep. Het was alsof er een nest krioelende wormen […]

Steeds dat geklungel aan de streep De controle leek reeds bij het begin verloren En eer de verdediging het goed begreep werd het eerste doelpunt tegen al geboren De benarde situatie werd door de spelers niet meer beheerst Niemand van hen leek nog te kunnen scoren De supporters roerden zich […]

Een vroegere vriendin. In de supermarkt botsen we zowat tegen elkaar op. Haar starre glimlach bereikt haar ogen niet. Ongemakkelijk vraagt ze hoe het met me gaat. ‘Het gaat niet goed’, zeg ik. ‘Ik weet niet wat me overkomt. Mijn verleden haalt me in en de eenzaamheid nekt me. Ik […]

We dansten, we dansten alsof we er dood van wilde gaan. Ik woonde in de muziek en de muziek woonde in mij. Daarna was er stilte. Ik woonde in de stilte en de stilte woonde in mij. Onder de douche, het stromende water over mijn hoofd, mijn huid en mijn […]

Aan schrijfwedstrijden heb ik inmiddels echt een bloedhekel gekregen. Afgelopen augustus deed ik mee aan een wedstrijd van megastal Het vergulde plofkippetje, met als thema dierenliefde. De hoofdprijs bestond uit een jaar lang iedere week een gratis plofkip; een goede reden om het serieus aan te pakken! Middels een tsunami […]

Ook wel 020-pak genoemd. Meestal van Adidas, made in China. Anticonceptiepak. Wie die naam verzonnen heeft komt niet uit de textielwereld. De witte vlekken tandpasta? Echt niet. Dat is gewoon gebrek aan een zakdoek of tissue. Lamme tak op de bank in anticonceptiepak, also known as 020-pak, in bepaalde wijken […]

Humor werkt altijd louterend binnen familie Korteindje. Mams komt tot bedaren en schiet in haar fameuze heuplach. Dat komt slecht uit. Haar heuplach leidt meestal binnen een paar tellen tot een toiletbezoek. Dressed up in toneelkostuum is dat niet bepaald een sinecure. De toiletten in Carré zijn veel te klein. […]

Ik kom graag in dit café. Het bier wordt vakkundig getapt, de muziek is fijn en staat niet te luid. Soms kom ik hier met vrienden maar vaak alleen en dan zit ik aan de bar en klets ik tussen de bestellingen door met jou. “Zesendertig Euro, alsjeblieft.” “Doe maar […]

‘Een fikse regenbui is nog beter dan dit eeuwige grijs. Je ziet ook niemand op straat. Wat wil je, deze motregen gaat in je botten zitten. Het vreet je op.’ De hele dag staat Bart al voor het raam. Lies staart naar zijn rug. Zijn armen hangen lusteloos langs zijn […]

De druk op mijn borst voelt vandaag zwaarder dan gisteren. Gisteren dacht ik niet dat het mogelijk was. Maar vandaag kan ik mij nog minder bewegen. Nog minder voelen. Nog minder ademen. Door de kier van het gordijn schijnt licht. Het licht snijdt het donkere doek, die ik schijnbaar voor […]

Nederland is beslist niet het land waar fooien geven tot de traditie behoort. Zelf heb ik ruim 25 jaar ervaring in de horeca bij diverse gelegenheden, van disco tot cafetaria. Ik heb fooi krijgen altijd als zeer prettig ervaren en altijd ben ik er ook dankbaar voor geweest. Fooien kunnen […]

Op het vloerkleed ligt een spoor van dorre rozenblaadjes. Het leidt naar het aanrecht waarop een vaas staat met resten van stelen in stinkend bruin water. De kat eet van de broodkruimels die overal verspreid op de grond liggen. De stank is ondraaglijk: rottende etensresten, lege pizzadozen en vliegen, heel […]

‘Iek werd aals Russisch geboren en kwam voor die liefde naar Holland in 2001. Die liefde voor die man was wel haast over toen iek zaag die schikkelijk inboergering van joellie; iek schpreek 3 talen maar die Hollands taal ies moeilijkst. Slechtstschrijvend, verfomfooid, Schravenhagen; joellie zullen laachen om hoe iek […]

De nacht sluipt binnen Langzaam bedekt een deken de waan van de dag Als kleuren verdwijnen En geluiden verstillen Klinkt de regen als hagel op een zinken dak Een overvliegend vliegtuig laat onzichtbare sporen na in de lucht. Als niemand ze zien, bestaan ze dan wel? In de verte houden […]