Ooit waren we een koppel. Maar het bleef niet duren en we gingen elk onze eigen weg. Dertig jaar later een vriendschapsverzoek, als een spons over de gedachte dat ik je onheus behandeld had. Als je me nooit meer had willen spreken, dan had ik dat begrepen. Maar neen, niets daarvan: je nam me niets kwalijk, je vertelde over je leven, je man, je dochter. Hoe moeilijk het vaak was. Je vroeg om raad en ik probeerde je te helpen. Zoals dertig jaar geleden.
En dan, uit het niets: kanker. Een woord als een bajonet op je strottenhoofd. Opnieuw ging je het gevecht aan, maar de strijd was ongelijk, oneerlijk, uitzichtloos.
Rust zacht, lieve vriendin. Ik zal je nooit vergeten.


@Benny, goed geschreven.
Deze zin vind ik onduidelijk: Dertig jaar later een vriendschapsverzoek, als een spons over de gedachte dat ik je onheus behandeld had.
@Ineke Wolf: De feiten zijn wat ze zijn, nl. dat we dertig jaar lang helemaal niets van elkaar gehoord hadden (en pas via Facebook terug in contact zijn gekomen). Ik was toen niet klaar voor een langdurige relatie maar ik heb dat pas veel later beseft. Ik vond van mezelf dat ik me niet correct gedragen had tegenover haar. Maar zij veegde die gedachte zonder enige moeite weg. Vandaar de ‘spons’.
@Benny, in je stuk staat niets over Faceboek en buiten die virtuele plaats komt dat vriendschapsverzoek wat vreemd over. De spons begrijp ik wel, maar ik vind het wat vreemd geformuleerd binnen die zin.