Het kannetje en de voet laten zich niet makkelijk scheiden, het is als de verbondenheid die ik met mijn man voel. Alleen met kracht zijn we uit elkaar te drijven. Het bovenstuk zet ik in de gootsteen. De filter krijg ik los door de onderkant op zijn kop te houden, de koffiemassa klop ik boven de geopende pedaalemmer los. Het zijn gewoontehandelingen.
Ik spoel de onderdelen schoon en vul de percolator met water en koffie, zet hem in elkaar en plaats hem op het vuur.
Als het gepruttel overgaat in sissen, pak ik vanzelfsprekend twee kopjes. Eén schenk ik vol. De overige koffie giet ik weg. De dood staart uit zijn lege kop, maar in mijn handelen blijft hij levend.


Mooi
@Hadeke een mooi ritueel om hem zo te gedenken
@Hadeke <3 indrukwekkend
@Hadeke, een beauty!
Mooi beschreven, natuurlijk vooral de laatste zin.
Gevoelig, droevig, mooi beschreven.
Was niet ingelogd, ben dus als anoniempje gepubliceerd. <3
Indrukwekkend @Hadeke
<3
@Hadeke, mooie beeldspraak.
Vanzelfsprekend zou ik vooral laten gaan door als.
Win <3 🙂
mooi aandenken
Zucht… Erg mooi!
Proficiat @Hadeke
Dank jullie wel!
@ineke ik ben het wel eens met je opmerking, maar welk woord zal ik dan schrappen? Ik ga er over denken.
Hi @Hadeke. Mooi stukje. Gefeliciteerd met je weekwinnaarschap!
@Hadeke gefeliciteerd. Een terechte winnaar!
van harte Hadeke
Hadeke, gefeliciteerd.
@Hadeke, gefeliciteerd met het weekwinnaarschap!
Een woord schrappen valt hier niet mee, want elk woord lijkt zorgvuldig gekozen te zijn. Toch zie ik wel een mogelijkheid. Je zou “Het zijn gewoontehandelingen.” kunnen veranderen in “Allemaal gewoontehandelingen.” Eventueel kun je de zin middels een dubbele punt aan de voorgaande vastplakken.
Druk druk druk. Alsnog een hartje.
Het doet me denken aan het lied ‘Hart van mijn gevoel’ van De Kast.