De dove jongen en het dove meisje volgen elkaar in de onverschillige stad die hen niets vraagt. Ze werden kort geleden door hun moeder achtergelaten met een slordig briefje waarop ze onbekenden smeekte haar kinderen te helpen. Die begrepen wat er gebeurde en beloofden elkaar met dezelfde blik hun angsten […]

Marina stormde de keuken in toen ze de knal hoorde. Johnny stond midden in een plas melk. ‘De fles viel uit mijn handen,’ antwoordde hij schaapachtig. ‘Dat lijkt me duidelijk’, mompelde Marina. ‘Weet je nog dat ik een splinter in mijn vinger had? Het doet nu zoveel pijn dat ik […]

Ze maakte een vreugdedansje, wat haar een vreemde blik van haar man opleverde. ‘Ik heb al veel met je meegemaakt, maar heb jou nog nooit zo vrolijk gezien als de postbode is langs geweest. Krijgen we een erfenis of zo?’ ‘Hèh, doe niet zo sinister.’ ‘Doe dan niet zo gek. […]

Prins Sebastiaan voelt hoe ijspegels zich rondom hem in de muur boren. Eén vliegt recht op zijn keel af en stopt net daarvoor. Hij durft nauwelijks te slikken terwijl hij in de ogen van de ijsprinses kijkt. Zij denkt dat Sebastiaan haar zus heeft aangevallen. Hoewel de zussen van elkaar […]

‘Niet zo mooi.’ ‘Hoe bedoel je?’ ‘Nou, ik zie toch wat foutjes. Het spreekt me niet aan.’ ‘Lul!’ ‘Sorry?’ ‘Niks sorry, jongen! Ik weet waar je woont! Klappen, jongen.’ ‘Mijnheer, mijnheer. Die andere heer gaf enkel zijn mening over iets wat u schreef. Eigenlijk vroeg u toch ook om een […]

Zijn pupillen draaiden als defecte kompasnaalden in zijn oogkassen. Voorheen speelde Centrifugalo een potje Poolbiljart onder het afdak bij de visafslag en overtuigde omstanders van de werking van kuit als afrodisiacum. Het viel ons op dat zijn haardos bij wind uit zee tot een tegendraadse kuif woei. Liepen we in […]

Gemeen lacht ze me toe. Alsof ze dit alles voorzien heeft. Gepland heeft, lijkt het wel. Ik ontbloot mijn tanden naar haar, maar ze blijft teruglachen. Een vijandige schreeuw ontsnapt mijn lippen en ik spuw naar haar. Mijn speeksel druipt traag van de spiegel. “Laat me toch met rust. Ga […]

Aan de overkant van het kanaal buigen de populieren, hun bladeren ruisen. Ook ik buig, diep over mijn stuur. Met mond wijd open zwoeg ik tegen de wind in. Aan de horizon verrijst de elektriciteitscentrale. Daar achter ligt de verlossing: een hamburgerrestaurant met koude cola. Eindelijk stap ik Eldorado binnen. […]

Verloren in de wereld voelde hij zich. Waar ligt het geluk? Op straat zocht hij in alle hoeken, in elke goot, langs elke stoep. Toen hij zich geen raad meer wist, zich te rusten wilde leggen met de dood voor ogen zag hij haar, kwam ze hem tegemoet. Ze was […]

Ooit speelde ik tuba in onze dorpsharmonie. Om de paar jaar gingen we op concours. Nu kijk ik daar ietwat meewarig op terug, maar ik weet nog goed dat de spanning om te snijden was. Ons doel? Promoveren en zo al onze buurdorpen de loef afsteken! De repetities die aan […]

‘Mama, we moeten tegen vrijdag het journaal samenstellen.’ ‘Hoe werkt dat?’ ‘We moeten 4 dagen de krant uitpluizen en wat ons interesseert, uitknippen. Dat mogen we dan, in onze eigen woorden, komen vertellen.’ ‘Leuk.’ ‘Je gaat me toch helpen, he, mama? Alsjeblief, alsjeblief. Jij bent daar goed in.’ ‘En jij […]

Toch best wel gemeen van de Duitsers om met hun U-boten konvooischepen kapot te schieten. Immers, de schepen waren niet bewapend en waren een gemakkelijke prooi. Joris schudde het hoofd. Hij vroeg zich af hoe die mensen op die schepen zich voelden als ze met een torpedo tot zinken werden […]

Roeptoeters en Blaaskaken: In alles schijnt hetzelfde licht. Onder mijn huid, in de beenling Of de tak waar ik op zit Onder de wortels is er geen eenling In alles schijnt hetzelfde licht. In mijn heldere glazen bol. Ontdek ik een man op een tak Opgewekt want hij heeft lol […]

Gedurende zijn aardse leven was hij, in zekere zin, chronisch ‘doodgemoederd’ door zijn echtgenote. Twee weken geleden overleed hij acuut op een respectabele zesentachtigjarige leeftijd. Zo kwam er, zonder enig beraad, een einde aan het samenzijn dat al een eeuwigheid leek te duren. Vijfenzestig jaar had het huwelijk geduurd. Nu […]

Twitterland is verdeeld door kolkende wijsheid, kliffen van misverstand en vleesetende HashTags. HonderdveertigTekens markeren ingenomen vooroordelen. Het alfabet als scheermesjes aan een wurgkoord geregen. Twitteraars zijn een nijver Volkje. Onvermoeibaar dragen Volgers munitie aan in de vorm van Shaming– en BlamingToortsen. Er heerst een constante WoordStrijd. Geshellsockte Vrijdenkers worden stelselmatig […]