Soms wil ik gewoon schrijven, heb ik ideeën, stel ik me een werelden voor waarin van alles kan gebeuren.
Boeiende personages, mysteries, fantasie en een gezonde dosis spanning.
Soms heb ik alleen een plot, weet ik al hoe het verhaal eindigt én begint, en moet ik alleen nog even de punten verbinden.
Soms ga ik echt zitten achter mijn computer, en begin ik gewoon.
Soms schrijf ik dan een half uur.
Andere keren drie uur achter elkaar.
Soms ben ik onder de indruk van mijn eigen fantasie.
Soms schrap ik alles wat ik in de uren ervoor heb geschreven.
Soms denk ik dat ik ga stoppen met werken om alleen nog maar te schrijven.
En heel soms geloof ik mezelf …
reflectie op het schrijven, wereld ipv werelden
Ah juist, dank 🙂