Hij slaat met zijn handen in de verjaardagstaart en wordt aangemoedigd het voor de foto nog een keer te doen. Hij brabbelt onverstaanbare geluidjes die je amper woordjes kunt noemen. Maar zijn moeder verstaat hem wel. ‘Weet je dat hij soms zijn eigen naam al zegt?’ ‘Ik hoor het,’ liegt […]

Hoe kan het met je gaan als je ontheemd in eigen lichaam verstrikt raakt. Onbegrijpelijk voor mensen, die deze gevoelens niet hebben. Voor diegenen, die dit kennen een lange moeilijke weg te gaan. Er is een ziekenhuis in Amsterdam, dat zich gespecialiseerd heeft in de begeleiding van deze mensen. Het […]

Attila, de vader van het land der Hunnen, ligt zijn roes uit te slapen. Zijn harnas ligt naast hem op de grond. Aan de andere zijde een jonge deerne, Ildildo, jong en vals. Ze heeft maar één opdracht. Koningmoord. De mensen woonachtig tussen Oeral en Rijn, Donau en Oostzee zijn […]

Nu ik weet dat ik niet meer bij je blijf, kijk ik anders naar de dingen om me heen. Alsof ik ze voor het eerst zie, in plaats van voor het laatst. Een scherp besef van het nu, van het heden, dat niet meer zoals gisteren is. Een doffe pijn […]

Vandaag, 18 januari 2017, is het precies 59 jaar geleden dat de toen 22-jarige zwarte Canadese ijshockeyspeler Willie O’Ree, als eerste zwarte ooit, opgeroepen werd om voor de Boston Bruins van de National Hockey League (NHL) een geblesseerde speler te vervangen in een wedstrijd. O’Ree merkte later op dat racistische […]

‘Mooi hier hè, schat? Wat een rust. Je hoort niets.’ ‘Ja, mooi, schat. Wat een rust. Je hoort niets.’ ‘Zie je die bomenrij? Nu nog kaal, maar moet je je voorstellen, in de zomer…’ ‘Ja, mooi, die bomenrij, wat zal het mooi zijn in de zomer.’ ‘Maar goed dat we […]

Eenieder die graag lang en ver op reis gaat, kent het wel: cultuurschok. Ik heb het meermaals gehad wanneer ik terugkeerde naar mijn geboorteland (of een buurland). Wat gaat alles hier snel. Wat is het hier stil. Wat is alles hier proper, geordend, steriel. Wat is het hier lelijk. Toen […]

Een fluitend geluid. Een knal. De zoveelste. Barre, zo groot als hij intussen is, klampt zich aan zijn moeder vast. Hij durft niet, zoals zijn oom Egge, voor het raam te gaan staan. Egge houdt zijn handen tegen zijn oren. ‘Whoe!’ roept hij. ‘Dit is zo bizar … ik vrees […]

De dorre boom met zijn kale takken toonde schril contrast met een helderblauwe lucht. Beschaamd herkende ik in deze tegenstrijdigheid de roep van de herfstkraai. Zijn waarschuwing had deze herfst in de zomer voorspeld. We lachten hem uit. Vandaag toonde de grauwe lucht volledige harmonie met de dorre tak waarop […]

Ik lig rillend in bed met barstende golvende hoofdpijn en meedeinende maagperikelen. Alles vlakbij: water, warme kruik, lekker dekbed, toilet om de hoek. Ik denk aan zovelen, die noodgedwongen huis en haard ontvluchten en in een tentenkamp moeten verblijven, in de sneeuw of snikhitte. Hoe kom je daar een griepje […]

Ganzen vliegen naar plekken om te overwinteren Of blijven ergens overzomeren Het gegak is in ieder geval niet van de lucht Waar horen ze thuis? Dat vragen ze zich nooit af Ze kennen de plekjes waar voldoende voedsel is De grote V wappert naar noord of zuid Nooit een enkele […]

De grote vijver dampt trage grijze flarden het Vondelpark in, de mij zo bekende bruggetjes en paden verstoppen zich in de grauwsluier. Een vroege eend snatert de eerste barstjes in de spiegelgladde morgen. Niemand antwoordt. Het enige lichtpunt is een waterige zon, omringd door een troebel oranje halo. Ze probeert […]

Met lede ogen zien eskimo’s de klimaatconferenties aan. De zon schijnt veel te fel op hun ijs. De spleet in hun zwarte brilletjes wordt steeds smaller van snit. Warme tranen doen het ijs onder hun voeten smelten. De eskimo’s teren in. Op hun habitat. Verzetten heeft niet langer zin, noch […]

Terwijl klasgenoten tijdens een onverwacht vrij uur de kroeg indoken wist ik niet hoe snel ik mijn fiets moest pakken om naar huis te gaan. Na het VWO koos ik voor de enige vervolgopleiding die mijn woonplaats bood: de Pedagogische Academie. Tijdens mijn studie leerde ik Jack kennen, een Canadees […]

‘Hè, verdikkeme, nu doe ik het weer: te veel koffie gezet. En haar kopje staat ook weer op het aanrecht. Soms lijk ik ontheemd in mijn eigen huis; ik kan het niet of niets vinden. Ik kijk niet naar haar foto, maar haar ogen priemen in mijn rug. Het oude […]