Over mijn kale hoofd maakten we vooral grapjes. Mijn dochter zei dat ik gelukkig nooit zoveel haar had, dus het groeit snel weer aan. De hond likte mijn hoofd helemaal af als ze bij me op bed lag. Ik liet zelfs een heuse fotoshoot maken, door een echte fotograaf. Kaal zijn was het minst erge van kanker en chemotherapie vond ik.
Dan zit ik 2 jaar later bij de kapper te wachten. Een leuke tienerjongen laat zijn haar millimeteren. Met een tondeuse en ik heb opeens een flashback. Zie mezelf zitten in de woonkamer terwijl mijn haar eraf wordt geschoren. Heel stoer, na de eerste uitvallende haren wilde ik alles eraf. Maar nee, het was achteraf toch niet zo leuk.

Het blijft natuurlijk telkens weer spannend of haar aangroeit na bezoek bij een kapper. Dat geldt voor iedereen. Maar je moet er wel bij stilstaan. ?
Soms valt een haarcoupe anders uit, door welke omstandigheden dan ook.