Ze kan het krantenbericht maar niet uit haar hoofd zetten. In de nacht van 21 op 22 januari 1943 kregen 1069 psychiatrische patiënten van het gesticht “Het Apeldoornsche Bosch” een vorstelijke behandeling. Veertig wagons stonden klaar om hen naar het station te brengen. In pyjama gehuld of zelfs naakt gingen […]

Vijftien was ze, toen ze voor het eerst alleen met de trein naar Rotterdam-CS ging. Haar tante zou op het perron staan. Toen uit de luidspreker galmde, “Rotterdam Alexanderpolder”, stapte ze uit. Ze zag direkt dat dit niet het goede station was. Een kwartier later stapte ze in de volgende […]

De treincoupé is bijna leeg. De enige andere passagier zit schuin tegenover me. In de weerspiegeling van het raam kijk ik naar hem. Een knappe vent: krulletjes, gitaartje, sikje. Een dikke acht. Als mijn onbedreven blik de zijne kruist, glimlach ik suikerzoet. ‘Zin in een ritje?’ Ik verslik me bijna. […]

Ik lees: “Gevraagd: verhuizer t. b. v. leegstaand huis”. Een unheimisch gevoel bekruipt me. Wat is hier aan de hand? Wacht! Er staat een telefoonnummer bij…. Ik bel. Het antwoordapparaat. Dit levert niets op. Plotseling zie ik onderaan, een adres. Na school fiets ik erheen. Het is een flinke rit, […]

Nienke zit in de trein, ze had gedroomd over een meisje dat vast zat in de trein. Ze is zomaar een trein in gestapt, omdat haar gevoel dat zei. Ze kijkt door het raam en ziet in de weerspiegeling het meisje voorbij komen waar ze over had gedroomd. Ze draait […]

De Schiphol spoortunnel staat in brand. Reddingsploegen zijn in rep en roer. Wanhopig proberen brandweerlieden de brandhaard te bereiken. Gehinderd door het toegestroomd publiek kost het veel te veel moeite om door te dringen. Paniek neemt de overhand: “De trein van tien over vijf!” Het contact met de NS dateert […]

“Of ik wel spoorde, riep hij nog. Maar al het gedoe had een enorme wissel op me getrokken en ik stapte kordaat verder. Soms moet je een rood sein negeren, als je niet voor eeuwig rondjes om de kerk wil blijven rijden. Maar ik had net zo goed een wadloper […]

Ik schaam me een beetje omdat ik Fries ben en kan niet wachten tot mijn provincie opgaat in het mega-noorden Dan ben ik niet langer een provinciaal. Dan ben ik een mega-noorderling. Ik ben allang geen Nederlander meer, maar een Europeaan uit een kutprovincie genaamd Friesland. Een Fries, die mega-Fries […]

“Allemaal zitten! Pak je schrift. Ik ga jullie plaatjes laten zien, jullie schrijven op wat je ziet. Denk erom, netjes op de lijntjes schrijven.” Juf Mia pakt een boek, controleert of iedereen er klaar voor is en begint dan plaatjes omhoog te houden. Even later: “Zo Jozef, lees eens voor […]

Ik rijd geen auto en reis veel met de trein. Naar schatting heb ik er zo’n 200000 treinkilometers op zitten, vijf keer onze aardbol rond. Vrijwel altijd ging dat goed, alleen af en toe klein leed, zoals vertraging of een uitgevallen trein. Al reizend heb ik veel boeken gelezen en […]

We zouden naar het Spoorwegmuseum gaan, maar het als verrassing houden voor de jongens. Onderweg bij een koffiestop kon de jongste het niet meer houden. “Waar gaan we naar toe?”. Hij wilde het weten. We konden er niet meer omheen en verklapten onze bestemming. “Irritant”, vond hij het, de jongste. […]

Op de afgesproken tijd en plaats stapten we samen op, vastbesloten om met z’n tweeën het eindstation te bereiken. Na verloop van tijd bleek echter dat daar een misverstand over was. Ons eindstation. Want eindstations, daar zijn er nogal wat van. Iedere spoorlijn heeft zijn eigen bestemming. En zoals het […]

“Met mijn eigen autootje heb ik mijn vrijheid teruggekregen”, jubelde mijn collega. “Ik kan weer gaan en staan waar ik wil!” Jaren later bleek het de opmaat tot hun scheiding te zijn geweest. Ik heb dat niet, geen auto en geen scheidingsgedoe. Ik geniet juist van de trein. Oh, ik […]

dag trein dag oma ik zal je missen als je vanavond weer thuis zal zijn dag trein dag machinist fluit maar schel als de deuren dicht klappen zal ik vlug op het perron stappen dag trein dag oma dag machinist met je schelle fluit steeds sneller bewegen de wielen over […]

Ontelbaar waren de zaterdagnamiddagen waarop wij samen waren in het huis van zijn ouders. Wij waren allebei ongeveer twaalf jaar oud. Wij speelden onveranderlijk op de zolderverdieping en zijn vader had een hele kamer daar met Marklin miniatuur-treintjes die rondreden door miniatuur-decors van huizen, bergen en wouden. Oostenrijk in miniatuur. […]